ΑΙΓΙΝΑ: Το νησί-θησαυρός του Αργοσαρωνικού

Η Αίγινα είναι το πιο δημοφιλές νησί του Σαρωνικού κόλπου. Βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο του και περιβάλλεται από το Αγκίστρι, τα Μέθανα, την Τροιζήνα, τον Πόρο και τις ακτές της ηπειρωτικής Αττικής. Το έδαφός της είναι ηφαιστειογενές, με τις βόρειες περιοχές να αποτελούνται από ιζηματογενή πετρώματα και τις νότιες από εκρηξιγενή και αποτελείται από χαμηλούς λόφους και κάποιες πεδινές εκτάσεις. Το ψηλότερο βουνό της είναι το Όρος, με ύψος 532 μέτρα, ενώ χαρακτηριστικό της είναι ότι δεν έχει ποτάμια ή γενικότερα τρεχούμενο νερό.



Κατά την αρχαιότητα ήταν εποικιστικό κέντρο Πελοποννησίων, Μυρμιδόνων και Αιγιατών. Αργότερα, εντάχθηκε μαζί με άλλες ναυτικές πόλεις στο θεσμό της Αμφικτυονίας της Καλαυρίας, συμμετείχε στη ναυμαχία της Σαλαμίνας ενάντια στους Πέρσες και κατά την κλασική εποχή ήταν πόλη της Αχαϊκής Συμπολιτείας. Η πόλη της Αίγινας ήταν και η πρώτη πρωτεύουσα της Ελλάδας. Σήμερα, είναι το δεύτερο μεγαλύτερο σε έκταση, πληθυσμό και ανάπτυξη νησί του Αργοσαρωνικού αφού προσελκύει αρκετό κόσμο λόγω της εγγύτητάς της με την Αθήνα, με αποτέλεσμα τις τελευταίες δεκαετίες ο τουρισμός να αποτελεί την βασικότερη οικονομική δραστηριότητα του νησιού.



Η μυθολογία θέλει την Αίγινα να οφείλει την ονομασία της στην κόρη του Θεού Ασωπού Αίγινα, την οποία ερωτεύτηκε ο Δίας και την απήγαγε στο νησί Οινώνη που μετονομάστηκε σε Αίγινα. Η στρατηγική της θέση κατά την αρχαιότητα φαίνεται ότι ήταν ο λόγος που κατοικήθηκε πριν από το 3.500 π.Χ. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, η Αίγινα υπήρξε αποικία της Επιδαύρου. Σε ανασκαφές έχουν βρεθεί Μινωικά κεραμικά του 2000 π.Χ. περίπου, όπως και κοσμήματα από χρυσό που ανήκουν στη ύστερη περίοδο της Μυκηναϊκής τέχνης, τα οποία συνηγορούν στην εκδοχή της διατήρησης του μυκηναϊκού πολιτισμού για μερικές γενιές μετά την κάθοδο των Δωριέων, οι οποίοι φαίνεται να κατέκτησαν το νησί το 950 π.Χ.



Τον 7ο αιώνα π.Χ. η Αίγινα συμμετείχε στην πολιτική ομοσπονδία υπό την ονομασία Αμφικτιονία της Καλαυρίας μαζί με την Αθήνα, το Βοιωτικό Ορχομενό, την Τροιζήνα, την Ερμιόνη και τη Ναυπλία, με σκοπό την πάταξη της ακμάζουσας πειρατείας στο Αιγαίο, λόγω της παρακμής των Μυκηναίων. Κατά την αρχαϊκή εποχή (734 – 459 π.Χ.) η Αίγινα γνώρισε μεγάλη ακμή εξελισσόμενη σε σημαντική ναυτική και εμπορική δύναμη της εποχής αναπτύσσοντας εξαγωγικό εμπόριο πήλινων αγγείων και αρωμάτων εγχώριας παραγωγής. Οι Αιγινήτες υπήρξαν οι πρώτοι που έφτιαξαν ασημένια νομίσματα στον ελλαδικό χώρο, λίγες δεκαετίες μετά την επινόηση του νομίσματος από τους Λυδούς. Επίσης, οι Αιγινήτες είχαν σημαντικά συμφέροντα στον Ελλήσποντο ενώ ήταν μέτοχοι στον εμπορικό σταθμό της αιγυπτιακής πόλης Ναυκράτιδος.



Η ναυτική πρωτοκαθεδρία της Αίγινας και η εδραίωση της ολιγαρχικής παράταξης στην εξουσία αποτελούσε εμπόδιο στις επιδιώξεις της Αθήνας με αποτέλεσμα ήδη από τα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. να παρατηρείται ένταση στις μεταξύ τους σχέσεις. Παρά το γεγονός ότι στους Μηδικούς Πολέμους είχαν υποστηρίξει τον Δαρείο, στους Περσικούς Πολέμους συνασπίστηκαν με τις υπόλοιπες ελληνικές πόλεις, λαμβάνοντας μαζί με τους Αθηναίους τα πρωτεία.



Μετά το τέλος του πολέμου η Αίγινα συνασπίστηκε με την Σπάρτη και την Κόρινθο με αποτέλεσμα να επέλθει οριστική σύγκρουση με την Αθήνα, η οποία και της επιτέθηκε το 458 π.Χ. Στη ναυμαχία που ακολούθησε οι Αιγινήτες ηττήθηκαν και έπειτα η πρωτεύουσά τους καταλήφθηκε από τους Αθηναίους. Απότοκος της ήττας ήταν το γκρέμισμα των τειχών της πόλης, η παράδοση των πλοίων και η επιβολή φόρου υποτέλειας. Κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο (431 – 404 π.Χ) οι Αιγινήτες εκδιώχθηκαν στην Πελοπόννησο κι επέστρεψαν μετά το τέλος του πολέμου.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, η Αίγινα απώλεσε κάθε αίγλη της, καταλήγοντας διαδοχικά στους Αιτωλούς, τους Περγαμηνούς και τους Ρωμαίους. Σύμφωνα με τον Παυσανία, ο οποίος πέρασε από το νησί το 150 μ.Χ., στην Αίγινα δεν υπήρχε τίποτα αξιόλογο, ενώ το ιστορικό λιμάνι της είχε καταστραφεί εντελώς. Λόγω των επιδρομών των Γότθων και των Ερούλων στη Στερεά Ελλάδα και την Πελοπόννησο, μεγάλοι πληθυσμοί μετακινήθηκαν στην Αίγινα, η οποία γνώρισε μια δεύτερη ακμή. Κατά τον 10ο αιώνα οι επιδρομές των πειρατών ανάγκασαν έναν μέρος των κατοίκων να μεταναστεύσει, ενώ τότε πραγματοποιήθηκε και η μεταφορά της πρωτεύουσας στην ενδοχώρα και συγκεκριμένα στην Παλαιά Χώρα.



Κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 12ου αιώνα, όταν η πειρατεία πήρε μεγάλες διαστάσεις, λόγω της αποφάσεως του Ιωάννου Β’ Κομνηνού να διακόψει τα κονδύλια προς το ναυτικό, η Αίγινα έγινε το βασικό ορμητήριο των πειρατών, ιδίως για τις επιθέσεις τους προς την Αττική, τους κατοίκους της οποίας τρομοκρατούν αρπάζοντας υλικά αγαθά, ζώα, ανθρώπους για σκλάβους ή για λύτρα, και βεβαίως σκοτώνουν πολλούς κατοίκους συχνά με βασανιστικό τρόπο ή απλώς τους ακρωτηριάζουν. Ο δε Μητροπολίτης των Αθηνών Μιχαήλ Χωνιάτης, ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο χαρακτηρίζει την Αίγινα ως «φωλιά των πειρατών».



Κατά τους επόμενους αιώνες η Αίγινα υποτάχθηκε από τους Φράγκους (1204 – 1317), τους Καταλανούς (1451 – 1540), τους Ενετούς (1451 – 1540 και 1687 – 1715) και τους Οθωμανούς (1540 – 1687 και 1715 – 1821). Η σημαντικότερη όμως καταστροφή πραγματοποιήθηκε από τον Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα, ο οποίος λεηλάτησε την πρωτεύουσα και αιχμαλώτισε περί τους 4.000 με 7.000 Αιγινήτες. Στο τέλος του 18ου αιώνα, οι Αιγινήτες εγκατέλειψαν την Παλιά Χώρα και εγκαταστάθηκαν στην θέση της αρχαίας πόλης της Αίγινας.
Την περίοδο της Επανάστασης του 1821, κατέφυγαν στην Αίγινα χιλιάδες κάτοικοι της Στερεάς Ελλάδας, της Πελοποννήσου και του Ανατολικού Αιγαίου και ιδιαίτερα των περιοχών του Γαλαξειδίου, των Ψαρών και της Αθήνας. Υπολογίζεται ότι στην Επανάσταση συμμετείχαν περίπου 400 Αιγινήτες. Την περίοδο 1826 – 1827 η ελληνική κυβέρνηση εγκαταστάθηκε στο νησί, αφού η ορισθείσα πρωτεύουσα πόλη του Ναυπλίου δεν παρείχε τότε την αναγκαία ασφάλεια και το 1827 η Αίγινα ορίστηκε και επίσημα ως -προσωρινή- πρώτη πρωτεύουσα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, ιδιότητα που διατήρησε ως το 1829, με την μεταφορά πλέον της πρωτεύουσας στο Ναύπλιο.



Σύμφωνα με τον ιστορικό Εντγκάρ Κινέ (Edgar Quinet), την εποχή του Καποδίστρια ο πληθυσμός ανερχόταν στους 10.000 κατοίκους, μαζί με τους πρόσφυγες -που έφτασαν να αποτελούν το 70% των κατοίκων- ενώ σύμφωνα με κυβερνητικές εκτιμήσεις ο πληθυσμός ανερχόταν σε 40.000. Εκείνη την περίοδο κατασκευάστηκαν τα κτίρια του Ορφανοτροφείου, στο οποίο στεγάστηκαν το Αλληλοδιδακτικό Σχολείο και το Εθνικό Τυπογραφείο, του Αρχαιολογικού Μουσείου και του Κυβερνείου, στο οποίο στεγάστηκε η πρώτη βιβλιοθήκη της χώρας.
Το πρώτο εκπαιδευτικό ίδρυμα που λειτούργησε στην Αίγινα -αλλά και γενικά στην απελευθερωμένη Ελλάδα- ήταν το Κεντρικό Σχολείο που ίδρυσε ο Ιωάννης Καποδίστριας το 1829. Σκοπός του σχολείου αυτού, τριετούς φοιτήσεως, ήταν να δημιουργηθούν δάσκαλοι αλλά και στελέχη για τις κρατικές υπηρεσίες. Το Κεντρικό Σχολείο στεγάστηκε στο Εϋνάρδειο, κτίριο στο οποίο προηγουμένως συνεδρίαζε το Πανελλήνιον και το οποίο είχε κατασκευαστεί με συνδρομή του Ελβετού φιλέλληνα τραπεζίτη Εϋνάρδου. Μετά το θάνατο του Καποδίστρια, το σχολείο έκλεισε τον Ιανουάριο του 1832. Κατά τον 19ο αιώνα και στις αρχές του 20ού, στο νησί λειτουργούσε Σχολαρχείο, δηλαδή κάτι ανάλογο με το σημερινό Γυμνάσιο. Από το 1932, το σχολείο στεγάζεται στο χώρο του Κυβερνείου, ενώ μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Γερμανική Κατοχή, από το 1945 στην Αίγινα λειτουργεί ως παράρτημα του Β’ Γυμνασίου Αρρένων Πειραιά και από το 1959 το σχολείο παύει να είναι παράρτημα και λειτουργεί πλέον ως Γυμνάσιο Αίγινας.



Μετά την μεταφορά της πρωτεύουσας της Ελλάδας η Αίγινα άρχισε να παρακμάζει, ενώ σταδιακά ο πληθυσμός της μειώθηκε κατά το ήμισυ. Επί δικτατορίας Ιωάννη Μεταξά, τη δεκαετία του 1930, είχε προβλεφθεί η κατασκευή ναυτικών οχυρών στην Πέρδικα και στον Τούρλο, τα οποία μαζί με το ναυτικό οχυρό των Φλεβών και τα πυροβολεία της Πούντας και του Κεράμου αποτέλεσαν το τμήμα της ελληνικής παράκτιας άμυνας, που έγινε γνωστή ως «Ναυτικά Οχυρά Σαρωνικού». Το 1940 το Πολεμικό Ναυτικό προχώρησε στην πόντιση ναρκών στις θαλάσσιες περιοχές Τούρλου – Φλεβών και Μονής Αιγίνης – Αγίου Γεωργίου Μεθάνων, δημιουργώντας έτσι ένα προστατευμένο μέτωπο. Τον Απρίλιο του 1941 γερμανικά αεροπλάνα τύπου στούκας βομβάρδισαν τρεις φορές το νησί της Αίγινας καταστρέφοντας τους δύο λιμενοβραχίονες στο λιμάνι. Τον Μάιο του ίδιου έτους γερμανικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν τα οχυρά του Τούρλου και της Πέρδικας και τον Ιανουάριο του 1942 το γερμανικό υποβρύχιο U-133 βυθίστηκε από νάρκη στα ανοιχτά του Τούρλου.



Η Αίγινα έχει σημαντικά αξιοθέατα όπως ο Ναός της Αφαίας, η Παλαιοχώρα, τα υπολείμματα του ναού του Ελλανίου Διός, ο προϊστορικός οικισμός της Κολώνας (με τη μονολιθική κολώνα, που έχει διασωθεί από τον ναό και αποτελούσε για χρόνια σημάδι προσανατολισμού για τους Βενετσιάνους ναυτικούς, οι οποίοι και ονόμασαν την περιοχή Colonna), ο Πύργος του Μαρκέλλου, η Μητρόπολη, το Μουσείο Καπράλου, το Λαογραφικό Μουσείο και το Αρχαιολογικό Μουσείο. Οι πιό γνωστές παραλίες του νησιού είναι ο Μαραθώνας, η Αγία Μαρίνα, η Πέρδικα και η Σουβάλα. Δημοφιλές τουριστικό κέντρο αποτελεί επίσης το επιβλητικό Μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου μαζί με τον υπερμεγέθη ιερό ναό, καθώς και πληθώρα εκκλησιών που διασώθηκαν μετά την Tουρκοκρατία.



Ξεκινώντας την επίσκεψή του σε αξιοθέατα και μνημεία της Αίγινας από τη χώρα του νησιού, ο επισκέπτης θα παρατηρήσει το Άγαλμα της Μάνας που στέκει επιβλητικό έξω από το Μουσείο του Χρήστου Καπράλου, συμβολίζοντας τη μάνα που περιμένει τον ναυτικό γιο της. Λίγο πιο μακριά, θα δει από μια πολύ χαρακτηριστική γωνία το σπίτι του Νίκου Καζαντζάκη -το «κουκούλι» του, όπως του άρεσε να το λέει- όπου έμεινε για πολλά χρόνια και απομονωνόταν για μεγάλα διαστήματα, απολαμβάνοντας τη μαγευτική θέα του Αργοσαρωνικού. Στη συγκεκριμένη κατοικία αξιοπρόσεκτη είναι η λιτή αρχιτεκτονική, ενώ ο χώρος αποπνέει μια γενικότερη ασκητική διάθεση.



Όταν στη συνέχεια ο επισκέπτης φτάσει στον Ναό της Αφαίας -και αν φυσικά η ατμόσφαιρα είναι καθαρή- θα μπορέσει να διακρίνει την Ακρόπολη και τον Παρθενώνα, αλλά ακόμα και και τον Ναό του Ποσειδώνα, στο Σούνιο. Ο Ναός της Αφαίας δεσπόζει στην κορυφή ενός πευκόφυτου λόφου στο βορειοανατολικό μέρος της Αίγινας και θεωρείται το σπουδαιότερο σωζόμενο μνημείο και είναι αφιερωμένο στη θεότητα Αφαία, ενώ χτίστηκε σε χώρο όπου υπήρχε λατρευτική δραστηριότητα ήδη από τη μυκηναϊκή εποχή, με την κατασκευή του να χρονολογείται στο 500 – 490 π.Χ.



Η Αίγινα είχε έναν αξιόλογο σπογγαλιευτικό στόλο μέχρι και την δεκαετία του 1970. Η μεγαλύτερη ακμή αυτής της δραστηριότητας έλαβε χώρα στα τέλη του 19ου αιώνα, απασχολώντας περί τους χιλίους ναύτες και βουτηχτάδες. Κατά την περίοδο της Κατοχής η σπογγαλιεία είχε διακοπεί. Αξιοσημείωτο είναι ότι στις αρχές του 20ου αιώνα πολλοί Αιγινήτες μετανάστευσαν στην Αμερική, όπου και εργάστηκαν ως δύτες και σφουγγαραδες στο Τάρπον Σπρινγκς της Φλόριντα των ΗΠΑ. Η παραθαλάσσια αυτή πόλη, μετά την έλευση έμπειρων δυτών από την Ελλάδα, μετατράπηκε γρήγορα σε πρωτεύουσα της σπογγαλιείας. Το 1971 υπολογίζεται ότι οι ψαράδες αποτελούσαν το 40% του εργατικού δυναμικού της Αίγινας, ενω οι γεωργοί και οι κτηνοτρόφοι το υπόλοιπο 30%. Σήμερα η αλιευτική δραστηριότητα του νησιού παραμένει αυξημένη, εστιασμένη κυρίως στην κατσούλα, τον γλανιό, τα μπαρμπούνια και τα λιθρίνια, ενώ η κτηνοτροφική δραστηριότητα είναι εξαιρετικά περιορισμένη.



Στην Αίγινα υπάρχουν σημαντικές καλλιεργήσιμες εκτάσεις, ενώ στο νησί αυτό καλλιεργήθηκε για πρώτη φορά η πατάτα, ύστερα από πρωτοβουλία του Ιωάννη Καποδίστρια. Οι κάτοικοι παραδοσιακά καλλιεργούσαν σιτάρι, κριθάρι, αρακά, ρεβύθια κ.α., ενώ διατηρούσαν και σημαντικές εκτάσεις αμπελιών, η καλλιέργεια όμως των οποίων μετά την εισαγωγή της καλλιέργειας της φιστικιάς αλλά και της φυλλοξήρας, υποχώρησε. Σύμφωνα με στοιχεία που έχουν δημοσιευθεί, το 1950 τα αμπέλια κάλυπταν εκτάσεις 13.500 στρεμμάτων, ενώ το 1961 μόλις 4.382 στρεμμάτων.
Το 1896, ο γιατρός Νικόλαος Περόγλου ξεκίνησε την συστηματική καλλιέργεια φιστικιού, η οποία σύντομα άρχισε να γίνεται δημοφιλής στους κατοίκους του νησιού. Από το 1950, η καλλιέργεια του φιστικιού είχε ξεπεράσει σε σημαντικό βαθμό την υπόλοιπη γεωργική δραστηριότητα, κυρίως λόγω του μεγάλου κέρδους που απέδιδε. Η ποιότητα του Φιστικιού Αιγίνης, ονομασία που κατοχυρώθηκε ως προϊόν Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης το 1996, θεωρείται διεθνώς εξαιρετική και υπερτερεί σε σχέση με αρκετές ξένες ποικιλίες, γεγονός που οφείλεται στις ιδιαίτερες -ξηρές- κλιματικές συνθήκες του νησιού και στα ηφαιστειογενή χαρακτηριστικά του εδάφους.



Οι καρποί της Φιστικιάς έχουν κάνει γνωστή την Αίγινα παγκοσμίως. Σήμερα, οι μισοί φιστικοπαραγωγοί είναι μέλη του Αγροτικού Συνεταιρισμού Φιστικοπαραγωγών Αιγίνης. Υπολογίζεται ότι οι φιστικιές της καλύπτουν 29.000 στρέμματα ενώ η συνολική παραγωγή αγγίζει ετησίως τους 2.700 τόνους. Τα τελευταία χρόνια, στα μέσα Σεπτεμβρίου, διοργανώνεται κάθε χρόνο το Φεστιβάλ Φιστικιού με την ονομασία “Fistiki Fest”.



Η Αίγινα είναι ένας ιδανικός νησιωτικός προορισμός για οικονομικές διακοπές, σε απόσταση μιας ώρας από την Αθήνα. Υπάρχει πληθώρα ξενοδοχείων και ενοικιαζόμενων δωματίων, ενώ αποτελεί δημοφιλές πέρασμα για ιστιοπλοϊκά και ταχύπλοα σκάφη. Το νησί εξυπηρετείται από τοπικά πούλμαν, έχει οργανωμένο δίκτυο μετακίνησης με λεωφορεία ΚΤΕΛ που βρίσκεται στην πλατεία Εθνεγερσίας απέναντι από το λιμάνι, ενώ στο νότιο άκρο του, 9 χλμ. από το λιμάνι της Αίγινας βρίσκεται το τουριστικό θέρετρο της Πέρδικας από όπου τους καλοκαιρινούς μήνες υπάρχει συχνή καθημερινή σύνδεση, με καΐκι, με το νησάκι της Μονής.



Η Αίγινα διαθέτει όλων των ειδών τις παραλίες, οργανωμένες ή ελεύθερες, με εύκολη πρόσβαση ή απομακρυσμένες. Η πιο γνωστή και πολυσύχναστη, είναι αυτή της Αγίας Μαρίνας. Είναι οργανωμένη και προσφέρεται τόσο για οικογένειες που θέλουν απλώς να απολαύσουν το μπάνιο τους όσο και για τους νέους που θέλουν να μπουν στο ρυθμό της μουσικής και να χορέψουν μπροστά από τα beach bars.



Στο βόρειο κομμάτι του νησιού, οι παραλίες που πρέπει να επισκεφθεί κανείς είναι σίγουρα η παραλία των Λουτρών Σουβάλας και της Βαγίας. Στο νότιο κομμάτι, ο Μαραθώνας και η Πέρδικα. Εκεί θα σας εκπλήξει ευχάριστα η ηρεμία και ο εξωτικός χαρακτήρας των νερών της Μονής, του νησιού απέναντι από την παραλία της Πέρδικας.



Το ταξίδι με το πλοίο είναι πολύ σύντομο και ευχάριστο, ειδικά όταν με καλό καιρό οι γλάροι το συνοδεύουν σχεδόν σε όλη τη διαδρομή. Φτάνοντας στο λιμάνι της Αίγινας, ο επισκέπτης αντικρίζει αμέσως το νεοκλασικό στυλ των σπιτιών του νησιού, αισθάνεται τη θαλασσινή αύρα, περνά από αυλές που μυρίζουν γιασεμί κι έχουν μονόχρωμες πόρτες με βουκαμβίλιες, ενώ οι βόλτες στα γραφικά σοκάκια δημιουργούν ένα όμορφο και νοσταλγικό σκηνικό.



Τα παραδοσιακά καφενεία τα συναντά κανείς παντού κατά μήκος του λιμανιού της Αίγινας, την ώρα που οι άμαξες που βρίσκονται στον κεντρικό δρόμο θυμίζουν τις συνήθειες μιας άλλης εποχής και μία πρωινή βόλτα είναι αρκετή για να ταξιδέψει κανείς πίσω στον χρόνο. Εύκολα, με σχετικά λίγα χρήματα και καλή παρέα, οι επισκέπτες μπορούν να απολαύσουν πανέμορφες εικόνες και στιγμές σε ένα νησί με ιστορία και σημαντικά αξιοθέατα, έναν θησαυρό που βρίσκεται μια ανάσα μακριά από την Αθήνα.

ellines.com 

Read More

Σπέτσες: Το νησί των αρωμάτων!

H Αρμάτα, η Μπουμπουλίνα, το Παλιό Λιμάνι, η αριστοκρατική αύρα και η «Γλυκιά Ζωή»… To μικρό αυτό κοσμοπολίτικο νησί κοντά στην Αθήνα, μμε τη μοναδική ατμόσφαιρα, θα σας κάνει να επιστρέφετε ξανά και ξανά. Ιδανικός προορισμός για μικρές αποδράσεις όλο τον χρόνο, αλλά και για καλοκαιρινές διακοπές οι Σπέτσες έχουν την ιδιότητα να σας κάνουν να νιώθετε μοναδικοί, «εκλεκτοί»! Θα καθίσετε για καφέ στη Ντάπια, αντικρίζοντας την Κόστα, το Πόρτο Χέλι, ττο νησί της Δοκού, αλλά και την «αρχόντισσα» Ύδρα, που βρίσκεται κυριολεκτικά σε απόσταση αναπνοής από το νησί των Σπετσών. 
Το 1821, με το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης, πολλοί Σπετσιώτες καπεταναίοι κατέθεσαν τη σημαντική ναυτική τους δύναμη στον Αγώνα, εξέχουσα μορφή του οποίου αναδείχτηκε η Σπετσιώτισσα καπετάνισσα Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα. Μετά την απελευθέρωση, οι Σπέτσες δεν κατάφεραν να κερδίσουν την παλαιά τους εμπορική και οικονομική δύναμη, εξαιτίας της απόφασής τους να μη χρησιμοποιήσουν τον ατμό στη ναυτιλία. Από τις αρχές, όμως, του 20ού αι. το νησί παρουσίασε ανάκαμψη, στηριζόμενο κυρίως στον τουρισμό.

Η πόλη των Σπετσών

Σήμα κατατεθέν της πόλης είναι το λιμάνι της Ντάπιας, με τη φημισμένη πλατεία του, σημείο συνάντησης των κατοίκων και των επισκεπτών. Στο κέντρο της πλατείας Ποσειδωνίουδεσπόζει το επιβλητικό άγαλμα της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας. Η Καγκελαρία, που βρίσκεται στην άκρη του λιμανιού της Ντάπιας, έχει μεγάλη ιστορία. Πριν από το 1770 χρησίμευε ως τόπος συγκέντρωσης των προκρίτων του νησιού, ενώ αργότερα στέγασε το Δημαρχείο.
Τα στενά της πόλης των Σπετσών χαρακτηρίζονται από την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα παραδοσιακή αρχιτεκτονική, με νεοκλασικά σπίτια, βοτσαλωτές αυλές, πολύχρωμα μυρωδάτα λουλούδια και πανέμορφα μπαλκόνια. Στις Σπέτσες, απαγορεύεται η κυκλοφορία των αυτοκινήτων και οι μετακινήσεις γίνονται με μοτοσικλέτες, ποδήλατα, ταξί και ιππήλατες άμαξες. Κατά τη διαμονή σας στο νησί μην παραλείψετε να γνωρίσετε τις Σπέτσες περπατώντας!




Τι να δείτε:

•  Το λιμάνι της Ντάπιας, στο οποίο βρίσκεται το παλαιό πυροβολείο. Υπήρξε ο τόπος συγκέντρωσης αρχόντων και καπεταναίων του 1821.
•  Το αρχοντικό της Μπουμπουλίνας, που λειτουργεί και ως Μουσείο, στην πλατεία Πευκάκια. Ξεχωρίζει το υπέροχο σκαλιστό ταβάνι στη μεγάλη σάλα. Φιλοξενεί προσωπικά αντικείμενα και ιστορικά κειμήλια, που συνδέονται με τη δράση της.
•  Το ιστορικό ξενοδοχείο «Ποσειδώνιο», κτίσμα των αρχών του περασμένου αιώνα, με την εξαίσια αρχιτεκτονική και τους θαυμάσια διακοσμημένους χώρους. Υπήρξε τόπος διαμονής διάσημων πολιτικών, επιχειρηματιών και καλλιτεχνών. Στην ίδια πλατεία (Ποσειδωνίου) δεσπόζει το άγαλμα της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας.

• Τον φάρο των Σπετσών, ο οποίος μαζί με αυτόν της Τζιας αποτέλεσαν τους πρώτους φάρους του Ελληνικού Φαρικού Δικτύου (1837). Aυτός που κοσμεί σήμερα τον παλαιό λιμένα των Σπετσών είναι ο πέτρινος που πρωτολειτούργησε το 1885.
•  Τον μητροπολιτικό ναό του Αγίου Νικολάου. Στο καμπαναριό του υψώθηκε η σημαία της Επανάστασης του 1821.
•  Την  Παναγιά της Αρμάτας, που χτίστηκε προς τιμή της νίκης των Σπετσιωτών, των Υδραίων και των Ψαριανών εναντίον των Τούρκων. Το εσωτερικό της εκκλησίας κοσμεί ο πίνακας του Ι. Κούτση, που απεικονίζει τη ναυμαχία στον κόλπο των Σπετσών (1887).
•  Τη σπηλιά του Μπεκίρη, στην παραλία των Αγίων Αναργύρων (13 χλμ. Α). Χρησιμοποιήθηκε ως καταφύγιο των αγωνιστών του 1821.
•  Τους ταρσανάδες, στο παλιό λιμάνι.

Παραλίες

Στις Σπέτσες υπάρχουν  όμορφες, καταγάλανες παραλίες σε διάφορα σημεία όπου μπορούν τόσο οι κάτοικοι όσο και οι επισκέπτες να απολαύσουν το μπάνιο τους.

Οι περισσότερες από αυτές είναι οργανωμένες, διαθέτουν ξαπλώστρες και βρίσκονται κοντά σε ταβέρνες και καφέ. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλες πολλές στην περίμετρο του νησιού που η πρόσβαση σε αυτές είναι μόνο από τη θάλασσα ή από κάποιο μονοπάτι. Στην περίπτωση που ο επισκέπτης των Σπετσών επιθυμεί να επισκεφθεί μία ή περισσότερες από αυτές τις παραλίες, ενοικιάζοντας τουριστικό σκάφος, με θαλάσσιο ταξί ή με ποδήλατο ή «γερά πόδια» όπου υπάρχει βατό μονοπάτι.

Στο νησί καθημερινά την τουριστική περίοδο υπάρχουν τουριστικά σκάφη που κάνουν δρομολόγια δια θαλάσσης για τις «πίσω» παραλίες του νησιού (Άγιοι Ανάργυροι, Αγία Παρασκευή και Ζωγεριά) κάνοντας το γύρο του νησιού, με αφετηρία στο λιμάνι της Ντάπιας. Για τα δρομολόγια μπορεί ο επισκέπτης να πληροφορηθεί από το σημείο αφετηρίας που είναι η Ντάπια.

Επίσης στην περίμετρο του νησιού υπάρχουν αρκετές μικρές ή μεγάλες σπηλιές (μπορείτε να τις βρείτε στη σελίδα «Σπηλιά Μπεκίρη») που πολλές από αυτές έγραψαν τη δική τους ιστορία στον απελευθερωτικό αγώνα αλλά και κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, χρησιμεύοντας ως καταφύγια και αποθήκες φύλαξης πυρομαχικών. Η πρόσβαση στις σπηλιές αυτές γίνεται μόνο με σκάφος και πριν τις επισκεφθείτε για πρώτη φορά ρωτήστε παλιούς ναυτικούς για τυχόν κινδύνους που υπάρχουν.

Σπέτσες το πιο μαγικό νησί της Ελλάδας

Ο γνωστός συγγραφέας βιβλίων και τηλεοπτικών σεναρίων Άντονι Χόροβιτς βρήκε το πιο μαγικό νησί της Ελλάδας και το αποκαλύπτει στην βρετανική Telegraph.

Ο διάσημος συγγραφέας αποφάσισε να επισκεφθεί τις Σπέτσες με την οικογένειά του. Όπως λέει ο ίδιος, οι Σπέτσες είναι το ελληνικό νησί που ενέπνευσε το λαμπρό μυθιστόρημα του Τζον Φόουλς «Ο Μάγος» και αναρωτιόταν αν η μαγεία και ο σκεπτικισμός της παρέμειναν.

Και περιγράφει: «Η πόλη των Σπετσών είναι γοητευτική, σε αντίθεση με τα άλλα μέρη που έχω επισκεφθεί στην Ελλάδα, ξεκινώντας από τα πλακόστρωτα δρομάκια με τα χρωματιστά βότσαλα.

Μπορεί κανείς να κάνει έναν παραλληλισμό με την Côte d’Azur για το συγκεκριμένο μέρος, ίσως λόγω της εγγύτητας του νησιού με την Αθήνα, και ήταν πάντα η παιδική χαρά των εκατομμυριούχων. Στην πραγματικότητα, είχε ελαφρώς χαλάσει από τα σούπερ γιοτ που ήταν αγκυροβολημένα κατά μήκος της αποβάθρας.

Υπάρχουν επίσης μερικά φανταστικά όμορφα αρχοντικά που χτίστηκαν πάνω και μέσα στα τείχη του φρουρίου – και πάλι, όμως, λέγεται ότι είναι τα πιο ακριβά στην Ελλάδα. Λάτρεψα το παλιό παντοπωλείο, που μοιάζει σαν να ήταν πάντα εκεί και ήταν γεμάτο χιλιάδες χρήσιμα πράγματα, υπενθυμίζοντας πως οι Σπέτσες δεν είναι μόνο για τον τουρισμό.

Στην πραγματικότητα, η τουριστική περίοδος είναι αρκετά μικρή. Οι Σπέτσες έχουν μόνο δύο λιμάνια, ένα παλιό και ένα νέο και μπορείτε με μια άμαξα και κόστος 10 ευρώ και να κάνετε μια βόλτα ανάμεσα στα δύο αυτά λιμάνια, ή να περπατήσετε στο φάρο με τα πεύκα και τους κέδρους να σας χωρίζουν από μια υπέροχη θέα. Ακόμη και τον Μάιο το νερό είναι αρκετά ζεστό για κολύμπι και αν νοικιάσετε ένα ποδήλατο ή ένα μηχανάκι, υπάρχουν αρκετές αξιοπρεπείς παραλίες με εύκολη πρόσβαση.

Υπάρχουν δεκάδες εστιατόρια αλλά σε γενικές γραμμές βρήκαμε το φθηνότερο και πιο κοντά στις προτιμήσεις μας, με πολύ καλύτερο φαγητό και ατμόσφαιρα. Θα ήθελα να συστήσω την «Μπουμπουλίνα» που είναι στην άκρη της πόλης αλλά και την «Ακρογιαλιά», μια όμορφη ταβέρνα ακριβώς πάνω στην παραλία».

Συνεχίζοντας ο συγγραφέας, αποκαλύπτει την μαγεία που αναζητούσε. Κι αυτή δεν ήταν άλλη από το τσίπουρο.



Όπως γράφει: «Ανακάλυψα επίσης, το τοπικό κονιάκ, το τσίπουρο, το οποίο φτιάχνεται από κρασί. Πίνοντας μερικά τσιπουράκια με θέα το λευκό φεγγάρι στον απαλό μπλε ουρανό… βρήκα την μαγεία που αναζητούσα».

Κλείνοντας το άρθρο του, ο Άντονι Χόροβιτς αναφέρει: «Αν οι Σπέτσες έχουν ένα μειονέκτημα, είναι το ταξίδι μέχρι εκεί. Το ταξίδι με το καράβι είναι άνετο αλλά μεγάλο. Ο Πειραιάς μοιάζει ακόμη με χωματερή, πολύ μακριά από το αεροδρόμιο, με μια επιλογή από ακριβά ταξί, αργά λεωφορεία ή ένα ακόμη πιο αργό τρένο. Παρόλα αυτά, ήταν ένα υπέροχα χαλαρωτικό Σαββατοκύριακο».


 ΤΟΠΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ

Τα αμυγδαλωτά Σπετσών, που μοσχομυρίζουν κανέλα και γαρίφαλο, είναι το πιο γνωστό τοπικό deli.
Σήμερα στις Σπέτσες θα βρείτε πολλά εργαστήρια που φτιάχνουν αμυγδαλωτά και άλλα γλυκίσματα. Πρέπει οπωσδήπωτε να τα δοκιμάσετε. Από όπου και να τα δοκιμάσετε τα αμυγδαλωτά στις Σπέτσες είναι υπέροχα και διαφορετικά από οπουδήποτε αλλού στην Ελλάδα.
Το ψάρι αλά Σπετσιώτα, με σάλτσα ντομάτας, έχει την καταγωγή του από εδώ.

Πως να πάτε

Με Flying Dolphin / Flying Cat

Από τον Πειραιά….

Καθημερινά από το λιμάνι του Πειραιά εκτελούνται δρομολόγια προς τις Σπέτσες με Ιπτάμενα Δελφίνια και Catamaran, τα οποία μεταφέρουν μόνο επιβάτες.
Τα πλοία αναχωρούν από την ακτή Τσελέπη, απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα, στην Πύλη Δ.
Η συχνότητα των δρομολογίων αλλάζει ανάλογα με τη χρονική περίοδο, όπως επίσης σε περιπτώσεις αυξημένης κίνησης (Πάσχα, Αγ. Πνεύματος, Αρμάτα, κλπ) εισάγονται και έκτακτα δρομολόγια.
Η διάρκεια του ταξιδιού είναι περίπου δύο (2) ώρες (ανάλογα με τις ενδιάμεσες στάσεις σε άλλα λιμάνια). Ενδιάμεσοι σταθμοί από τον Πειραιά είναι τα λιμάνια του Πόρου, της Ύδρας, της Ερμιόνης (ανάλογα με τον σχεδιασμό του δρομολογίου), ενώ τις περισσότερες φορές ο τελικός προορισμός είναι το Πορτοχέλι.
Τα δρομολόγια εκτελούνται από πλοία της Hellenic Seaways, η οποία έχει εκδοτήρια στο λιμάνι του Πειραιά στην ακτή Τσελέπη (τηλ. επικοιν. 210 4117341)
Το πρακτορείο της Hellenic Seaways στις Σπέτσες βρίσκεται στην Ντάπια και είναι το Bardakos Tours (τηλ. επικοιν. 22980 73141, 73142, 74095)
Μπορείτε να πληροφορηθείτε τις αναχωρήσεις πλοίων από το λιμάνι του Πειραιά καλώντας στο τηλέφωνο 14944 (με χρέωση) το Κεντρικό Λιμεναρχείο Πειραιά όπως και από την επίσημη ιστοσελίδα της Hellenic Seaways (www.hsw.gr).

Από το Πορτοχέλι….

Καθημερινά από το λιμάνι του Πορτοχελίου εκτελούνται δρομολόγια προς τις Σπέτσες  (με κατεύθυνση προς Πειραιά) με Ιπτάμενα Δελφίνια και Catamaran, τα οποία μεταφέρουν μόνο επιβάτες, η συχνότητα των οποίων αλλάζει ανάλογα με τη χρονική περίοδο.
Η διάρκεια του ταξιδιού είναι περίπου 15 λεπτά.

Με ΚΤΕΛ (Λεωφορείο)

Από τον Κηφισό….
Καθημερινά από το ΚΤΕΛ Κηφισού εκτελούνται δρομολόγια προς Κρανίδι από τα ΚΤΕΛ Αργολίδος, με ανταπόκριση από το Κρανίδι για Κόστα με άλλο λεωφορείο που είναι συντονισμένο με την αναχώρηση του ferry boat (την ακτή απέναντι από τις Σπέτσες.
ΚΤΕΛ Αργολίδος, ΚΗΦΙΣΟΣ
Κηφισού 100
Τηλέφωνο: 210 5134588
ΚΤΕΛ Αργολίδος, ΚΡΑΝΙΔΙ
Κρανίδι Αργολίδος
Τηλέφωνο: 27540 21218
Web Site: www.ktelargolida.gr
ΑΘΗΝΑ- ΚΡΑΝΙΔΙ (Επίδαυρος, Ερμιόνη, Πορτοχέλι, Κόστα – Σπέτσες)
Δευτέρα – Σάββατο 09:30 (Ζ) – [11:00 (10:30 – 11:30) κάθε Παρασκευή] δια μέσω Ναυπλίου* – 16:20
Κυριακές & Αργίες 09:30 (Ζ) – 16:20
ΚΡΑΝΙΔΙ – ΙΣΘΜΟΣ, ΑΘΗΝΑ
Δευτέρα – Παρασκευή 05:30 (Ζ)* – 11:00 – 14:45 δια μέσω Ναυπλίου* – 17:30
Σάββατο 06:15 (Ζ) δια μέσω Ναυπλίου* – 11:00 – 17:30
Κυριακές & Αργίες 11:00 (Ζ) – 17:30
όπου (Ζ): Εξυπηρετείται η μεταφορά κατοικίδιων ζώων
όπου (*): στο δρομολόγιο αυτό το λεωφορείο διέρχεται μέσα από το χωριό Δίδυμα

Με αυτοκίνητο

Αν έχετε δικό σας αυτοκίνητο η διαδρομή από Αθήνα για Σπέτσες (Κόστα) είναι περίπου τρεις (3) ώρες.
Από την Εθνική οδό Αθηνών – Κορίνθου, μετά τον Ισθμό, ακολουθείτε τις πινακίδες προς Επίδαυρο.
Στο ύψος της Επιδαύρου στη διασταύρωση υπάρχουν πινακίδες προς Κρανίδι, Πορτοχέλι και Σπέτσες. Στη διασταύρωση θα στρίψετε δεξιά και αμέσως κάτω από τη γέφυρα αριστερά.
Ακολουθώντας τον καινούργιο δρόμο (στο βουνό της Επιδαύρου υπάρχει πινακίδα προς Κρανίδι, Σπέτσες) φθάνετε στο Κρανίδι. Μέσω του περιφερειακού Κρανιδίου φθάνετε στο Πορτοχέλι και στη διασταύρωση στην παραλία στρίβετε αριστερά και σε 5 χιλιόμετρα φθάνετε στην Κόστα.
Στη διαδρομή θα συναντήσετε πολλά και όμορφα χωριά / οικισμοί από τον Ισθμό έως την Κόστα (Ωραία Ελένη – Κόρφος – Νέα Επίδαυρος – Επίδαυρος – Κολιάκι – Τραχειά – Δίδυμα – Φούρνοι – Κρανίδι – Πορτοχέλι)
Στην Κόστα υπάρχουν parking για να αφήσετε το αυτοκίνητό σας (τηλ. parking 27540 57256)
Σας υπενθυμίζουμε ότι η κυκλοφορία των αυτοκινήτων στις Σπέτσες απαγορεύεται και υπόκειται σε ειδικές ρυθμίσεις του Δήμου Σπετσών.

Από την Κόστα
Πρόκειται για την ακτή που βρίσκεται απέναντι από το λιμάνι των Σπετσών, την Ντάπια και απέχει μόλις 1,5 μίλι από αυτές.
Από την Κόστα μπορείτε να περάσετε στις Σπέτσες με όποιον από τους ακόλουθους τρόπους επιθυμείτε:

Με Ferry Boat….
Καθημερινά πραγματοποιούνται τα εξής δρομολόγια:
Σπέτσες  – Κόστα: 07:20-10:00-13:00-16:30
Κόστα  – Σπέτσες: 08:00-10:30-13:30-17:00
Κατά τον Αύγουστο  προστίθεται και το πρωινό δρομολόγιο από και προς τις Σπέτσες:
Σπέτσες  – Κόστα: 06:00
Κόστα  – Σπέτσες: 06:50
Με Καΐκια…
Τα παραδοσιακά καΐκια κατά την τουριστική περίοδο εκτελούν δρομολόγια που ξεκινούν από το πρωί και σταματούν το βράδυ.
Σπέτσες – Κόστα, Κόστα –Σπέτσες

Με Θαλάσσια ταξί….
Τα θαλάσσια ταξί πραγματοποιούν δρομολόγια όλο το 24ωρο σε οποιοδήποτε σημείο του νησιού κατόπιν επικοινωνίας, στα τηλέφωνα ή στο λιμάνι της Ντάπιας, που είναι το μόνιμο αγκυροβόλιο τους.
Τηλ. πιάτσας θαλασσίων ταξί στη Ντάπια: 22980-72072

Με σκάφος

Αν διαθέτετε σκάφος μπορείτε να έρθετε στις Σπέτσες δια θαλάσσης, η απόσταση από τον Πειραιά είναι 50 ναυτικά μίλια. Στις Σπέτσες υπάρχουν μόλοι που μπορείτε προσδέσετε (Ποσειδώνιο, Άγιος Νικόλαος, Παλιό Λιμάνι, Νηρέας – Π.Λιμάνι) όπως και επίσης μπορείτε να αγκυροβολήσετε «αρόδου» αφού το νησί χαρακτηρίζεται από τα πολλά θαυμάσια και απάνεμα αγκυροβόλια του σε όλο το μήκος της ακτογραμμής.

Χρήσιμα τηλέφωνα

Δήμος Σπετσών
Σπέτσες                                            Τηλ: 22983 20010 (Τηλ. Κέντρο)
Αστυνομικό Τμήμα Σπετσών      Τηλ: 22980 73100
Λιμεναρχείο Σπετσών                   Τηλ. Επικοιν.: 22980 72245
Λιμεναρχείο Πορτοχελίου
Πορτοχέλι Αργολίδος                   Τηλ: 27540 53333
Μουσείο Σπετσών                         Τηλ: 22980 72994
Μουσείο Μπουμπουλίνας           Τηλ: 22980 72416

ΠΗΓΕΣ: planetnews    , spetses.gr, tornosnews.gr

Read More

10 λόγοι να κλείσετε το καλοκαίρι στις Σπέτσες

Οι βόλτες από την Ντάπια στα καρνάγια, οι ολάνθιστες αυλές, το ευωδιαστό δάσος, οι παραλίες, η Αρμάτα και όλα όσα πρέπει να δείτε στις γοητευτικές Σπέτσες.

Περίπατοι σε ιστορικά λιθόστρωτα, αιωνόβιους φάρους και παλιά καρνάγια. Βόλτες μέσα από ολάνθιστες αυλές και ευωδιαστά πευκοδάση. Βουτιές σε καταγάλανα νερά, εξερευνήσεις σε σπηλιές και λόφους, πυροτεχνήματα στην Ντάπια και ουζομεζέδες στο παλιό λιμάνι. Οι Σπέτσες είναι γεμάτες όμορφες και αναζωογονητικές εμπειρίες για τους ταξιδιώτες που θέλουν να βάλουν έναν ρομαντικό, γραφικό επίλογο στο καλοκαίρι τους. Η Αρμάτα είναι μόνο η αφορμή για να (ξανα)γνωρίσουμε την γοητεία του νησιού, την οποία προσπαθήσαμε να συνοψίσουμε σε δέκα «SOS» εμπειρίες που αξίζει να ζήσετε…

…Να δείτε την Αρμάτα Ένας φαντασμαγορικός εορτασμός που έχει γίνει θεσμός στο τέλος του καλοκαιριού τραβά τα βλέμματα στα νότια του Αργοσαρωνικού. Εκεί που οι Σπετσιώτες αναλαμβάνουν να αναπαραστήσουν τη Ναυμαχία του 1822, τότε που οι ντόπιοι μπουρλοτιέρηδες κατάφεραν να βάλουν φωτιά στην τουρκική ναυαρχίδα και να τη βουλιάξουν μπροστά στο λιμάνι, αναγκάζοντας τους αντιπάλους να τραπούν σε φυγή. Η εκρηκτική αναπαράσταση συνοδεύεται από πολιτιστικές εκδηλώσεις για μικρούς και μεγάλους, θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες παραδοσιακής και σύγχρονης μουσικής, χορούς και εικαστικές εκθέσεις, σε ένα πρόγραμμα που διαρκεί επτά ημέρες. Φέτος, οι ημερομηνίες της γιορτής έχουν οριστεί από τις 7 ως τις 13 Σεπτεμβρίου, ενώ η κορύφωση, δηλαδή η αναπαράσταση της Αρμάτας, θα φωτίσει τον σαρωνικό ουρανό το Σάββατο 12/9.



…Να βολτάρετε από τη Ντάπια ως το παλιό λιμάνι Το ολοζώντανο λιμάνι της Ντάπιας αποτελεί το σημείο συνάντησης ντόπιων και επισκεπτών, εκεί όπου κάποτε υπήρχε το πυροβολείο των Σπετσών και τα «λημέρια» των καπεταναίων και των αρχόντων του 19ου αιώνα. Αυτό άλλωστε είναι εμφανές και στο… φόντο του λιμανιού, στα αρχοντικά και τα γοητευτικά καπετανόσπιτα που παρατάσσονται στην περαντζάδα. Γύρω από το νέο λιμάνι βρίσκονται και τα πιο χαρακτηριστικά κτίρια και τα αξιοθέατα του νησιού, όπως το αρχοντικό της Μπουμπουλίνας, το αρχοντικό του Μέξη, ο Φάρος, η Παναγιά η Αρμάτα και η Κοργιαλένειος Σχολή, ενώ στο τέλος της λιθόστρωτης διαδρομής απλώνεται το παλιό λιμάνι. Εκεί, το νησιωτικό σκηνικό γίνεται ακόμη πιο γραφικό, με τα παραδοσιακά καρνάγια να στέκουν πλάι σε όμορφα κτίσματα του παρελθόντος του νησιού και ταβερνάκια, κοσμοπολίτικα εστιατόρια και μπαράκια να καθιστούν την περιοχή περιζήτητη τα βράδια, δίνοντας ζωή στους παλιούς ταρσανάδες.

…Να εξερευνήσετε την Ιστορία του νησιού Στα «SOS» του νησιού είναι το σπίτι της Μπουμπουλίνας, με το σκαλιστό ταβάνι, τη μεγάλη σάλα, τις αίθουσες με τα κειμήλια του Αγώνα, τα προσωπικά αντικείμενα της ηρωίδας της Επανάστασης και όλα όσα διηγούνται την ζωή και το έργο της διάσημης μπουρλοτιέρισσας. Πολύ κοντά βρίσκεται και το Μουσείο των Σπετσών, στεγασμένο στο σπίτι του Χατζηγιάννη Μέξη, και «στολισμένο» με μια ενδιαφέρουσα αρχαιολογική, ιστορική και λαογραφική συλλογή.



…Να πάτε στον Φάρο Είναι ένας από τους παλαιότερους φάρους που λειτούργησαν στην Ελλάδα και θα τον βρείτε να στέκει ακόμα αγέρωχος στα δεξιά του παλιού λιμανιού. Άναψε για πρώτη φορά το 1837, φωτίζοντας τα νερά από την κορυφή ενός μικρού πευκόφυτου λοφίσκου – διάσπαρτου με έργα τέχνης - 27 μέτρα πάνω από τη θάλασσα.

…Να βολτάρετε ως το Καστέλλι Αν από την Ντάπια ακολουθήσετε αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που πηγαίνει προς το παλιό λιμάνι, σε λιγότερο από δέκα λεπτά θα βρεθείτε στην πόλη των προεπαναστατικών χρόνων. Το Καστέλλι ήταν ο πρώτος μεσαιωνικός οικισμός του νησιού, η ακρόπολη του οποίου σήμερα σηματοδοτείται από τον ναό του Αγίου Βασιλείου, «περιτειχισμένη» από τους χείμαρρους του Αγίου Γεωργίου και της Κουνουπίτσας. Μετά την ταβέρνα του Λάζαρου, ακολουθήστε το δρόμο προς τα δεξιά για να φτάσετε στο γραφικό εκκλησάκι της Αγίας Τριάδας.



…Να βουτήξετε στις παραλίες του νησιού Κοντά στο λιμάνι, ο Άγιος Μάμας και η Αγία Μαρίνα αποτελούν τις πλησιέστερες – και πολύ καλά οργανωμένες - επιλογές για βουτιές. Λίγο πιο μακριά, στην οργανωμένη παραλία Βρέλλος ή στους Αγίους Αναργύρους θα δοκιμάσετε και θαλάσσια σπορ, ενώ αν αναζητάτε κάτι πιο ερημικό και απόμερο, θα κατευθυνθείτε προς τις κατά γενική ομολογία προτιμητέες βόρειες ακτές, όπως ο καταπράσινος όρμος της Ζωγεριάς ή το μικροσκοπικό Λιγονέρι.

…Να γνωρίσετε την ενδοχώρα Από τη στιγμή που εγκαταλείπετε την Ντάπια, το σκηνικό γίνεται… άκρως αρωματικό: Οι ολάνθιστες βοτσαλωτές αυλές των νησιώτικων σπιτιών δίνουν σταδιακά την θέση τους στα πεύκα, που φουντώνουν ολοένα και περισσότερο στην ενδοχώρα των Σπετσών. Πιτυούσα – ήτοι πευκόφυτη – ονομαζόταν άλλωστε το νησί στην αρχαιότητα, ενώ οι Ενετοί το αποκαλούσαν Isola de Spezzie, ήτοι μυροβόλο νησί. Κάτι που θα διαπιστώσετε ακολουθώντας τα μονοπάτια προς το δάσος με τα αρωματικά φυτά, τα αγριολούλουδα και τα κωνοφόρα, τα οποία διασταυρώνονται με τον μοναδικό ασφαλτοστρωμένο δρόμο που κυκλώνει το νησί. Υπέροχη, πανοραμική θέα θα απολαύσετε από την «συνάντηση των Κυνηγών» ή το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία.



…Να «ξετρυπώσετε» την Σπηλιά του Μπεκίρη Στο «πίσω μέρος» του νησιού, στις ακτές των Αγίων Αναργύρων, κρύβεται η περίφημη σπηλιά του Μπεκίρη, παλιό καταφύγιο αγωνιστών, αλλά και «κρυψώνα» όπου οι νησιώτες έκρυβαν τα γυναικόπαιδα κατά την τουρκοκρατία. Ακολουθήστε το μονοπάτι από την δεξιά άκρη της παραλίας και θα φτάσετε στην μικρή εσωτερική αμμουδιά της σπηλιάς, «πλαισιωμένη» από σταλαγμίτες, εκεί όπου ένας άλλος θρύλος – αυτός που μετονόμασε το μέρος σε «Σπηλιά των Ερωτευμένων» - λέει πως όποιο ζευγάρι πιει νερό από την πηγή της, θα ζήσει τον παντοτινό έρωτα. Εδώ έχει επίσης γυριστεί και η χαρακτηριστική σκηνή από την ταινία «Τζένη Τζένη», στην οποία Καρέζη και Μπάρκουλης βρίσκουν καταφύγιο στο σπήλαιο.

Να… τρέξετε Μετά την Αρμάτα, οι Σπέτσες δεν μας εύχονται «καλό χειμώνα». Συνεχίζουν να διεκδικούν μια θέση στα Σαββατοκύριακά μας, με αθλητικά events που προσελκύουν κόσμο ακόμη και από το εξωτερικό. Συγκεκριμένα, κάθε Οκτώβριο διοργανώνεται ο Spetses Mini Marathon για παιδιά και ενήλικες – φέτος μάλιστα συνοδεύεται από εορταστικές εκδηλώσεις για την πέμπτη επέτειο του θεσμού (9-11/10). Τον Απρίλιο, επίσης, διοργανώνεται το Spetsathlon, ήτοι ο μεγαλύτερος αγώνας τρίαθλου στην Ελλάδα, με κολύμβηση, ποδηλασία και τρέξιμο σε ολόκληρο το νησί. 



…Να χορτάσετε ελληνικές γεύσεις Μην ξεχάσετε να δοκιμάσετε – και να πάρετε μαζί σας – τα μοσχομυριστά αμυγδαλωτά που παράγονται με παραδοσιακό τρόπο στο νησί, καθώς και να απολαύσετε ψάρι «α λα σπετσιώτα» (μαγειρεμένο με σάλτσα ντομάτας). Στο νησί θα βρείτε πολλά ρομαντικά, κοσμοπολίτικα, αλλά αρκετά «τσιμπημένα» στις τιμές τους εστιατόρια, αλλά δεν λείπουν και τα παραδοσιακά ταβερνάκια για πιο οικονομικά τσιμπολογήματα:

Στο On the Verandah, σε εξαιρετική θέση στην Ντάπια, θα απολαύσετε κουζίνα υψηλών προδιαγραφών και γεύσεις όπως σαλάτα με ταρτάρ ψαριού, αρνί με ρεβύθια και ζυμαρικά με θαλασσινά – περί τα 35-40€ κατ’ άτομο.
Στο Clock στην πλατεία Ρολογιού θα απολαύσετε σε μοντέρνο περιβάλλον ωραιότατα burgers, μακαρονάδες και πίτσα, ενώ εξαιρετικά burgers θα βρείτε και στο γειτονικό Bluefield – υπολογίστε περί τα 15€ κατ’ άτομο.
Στην ψαροταβέρνα του Πατράλη στην Κουνουπίτσα θα δοκιμάσετε μύδια σαγανάκι, γαριδομακαρονάδα, μπαρμπούνια, τηγανητό ψαράκι και άλλους κλασικούς ψαρομεζέδες, υπολογίζοντας περί τα 20€ κατ’ άτομο μαζί με παγωμένη μπύρα.
Στο Νερό της Αγάπης, με την υπέροχη θέα στην Κουνουπίτσα και ένα από τα πιο ρομαντικά σκηνικά στο νησί, θα απολαύσετε ψαγμένη γαστρονομία αν αποφασίσετε να εντάξετε μια «ακριβή έξοδο για δείπνο» στις Σπέτσες. Ο λογαριασμός ίσως να κυμανθεί πάνω από 30-40€ κατ’ άτομο, αλλά θα απολαύσετε πέρα από το όμορφο σκηνικό, ωραίο καρπάτσιο, κακαβιά, ψαρο-συνταγές μεσογειακής κουζίνας, ριζότο και ικανοποιητική ποικιλία κρασιών.
Στο Λιοτρίβι στο παλιό λιμάνι θα κάνετε παρεΐστικα τσιμπούσια με θαλασσινούς μεζέδες και ούζο, υπολογίζοντας περί τα 20€ κατ’ άτομο.



Πού να μείνετε Για τη δημοφιλέστατη στους εκδρομείς εβδομάδα της Αρμάτας, τα πράγματα είναι λίγο δύσκολα όσον αφορά την εύρεση καταλύματος στο νησί. Η καλύτερη και σαφώς οικονομικότερη επιλογή είναι να κλείσετε δωμάτιο στην αντικρινή Κόστα, και να πηγαίνετε με το καραβάκι ως τις Σπέτσες σε λίγα λεπτά. Σίγουρα δεν είναι η βολικότερη λύση, αλλά είναι ίσως η πιο συμφέρουσα ως τις 13 Σεπτεμβρίου, καθώς εντοπίσαμε διαθέσιμα δωμάτια σε ξενοδοχεία όπως το Blue Beach στο Πόρτο Χέλι (από 52€ για το δίκλινο), την Villa Gorgona κοντά στην Κόστα (από 55€ για το δίκλινο διαμέρισμα) ή το Epavlis Resort στον Άγιο Αιμιλιανό (από 70€ για το δίκλινο) το σαββατοκύριακο της Αρμάτας.

Αν πάλι επισκεφθείτε τις Σπέτσες σε περίοδο εκτός Αρμάτας, θα βρείτε ωραίες και οικονομικές επιλογές στο νησί προς τα τέλη του Σεπτεμβρίου, όπως:
-Τα περιποιημένα δωμάτια της Villa Christina 150 μέτρα από το λιμάνι των Σπετσών από 40€ για το δίκλινο 
-Τα λιτά αλλά άνετα δωμάτια του Star Hotel στην καρδιά της Χώρας από 50€ 
-Τα νησιώτικα δωμάτια της Villa Marina λίγα μέτρα από την παραλία του Αγίου Μάμα με την ολάνθιστη αυλή και την όμορφη θαλασσινή θέα, από 55€ 
-Τα γλυκύτατα δωμάτια του Captain Studios κοντά στην Κουνουπίτσα και την παραλία Καΐκι από 55€ 
-Τα μοντέρνα, φωτεινά δωμάτια του Twin House στην παραλία του Αγίου Μάμα, με ωραίες βεράντες και κήπο από 70€. 

Πώς θα πάτε Είτε με τα flying dolphin της Hellenic Seaways από τον Πειραιά, σε 2 περίπου ώρες και με 77€ μετ’ επιστροφής) είτε οδικώς ως την Κόστα της Πελοποννήσου (περί τις δυόμιση ώρες οδήγησης) και από εκεί ως τις Σπέτσες σε λίγα λεπτά με το καραβάκι ή ένα θαλάσσιο ταξί.

in2life 

Read More

Αγκίστρι, απόδραση μια ανάσα από την Αθήνα

Σχεδόν μια ώρα από τον Πειραιά και σε απόσταση αναπνοής από την Αίγινα βρίσκεται το πευκόφυτο αυτό τουριστικό νησί που αποτελεί ιδανικό προορισμό για όποιον θέλει να κάνει μια σύντομη απόδραση από την πρωτεύουσα.
Το Αγκίστρι βρίσκεται στην καρδιά του Σαρωνικού και αποτελεί έναν μικρό παράδεισο κοντά στην Αθήνα με πλούσια βλάστηση και καταγάλανα νερά όπου το κολύμπι αποτελεί μοναδική εμπειρία.
Ο λαμπερός ήλιος, τα καθαρά νερά και οι σκιερές γωνιές αποτελούν έναν ιδανικό συνδυασμό για όσους θέλουν να ξεφύγουν έστω για ένα σαββατοκύριακο.
Επιπλέον στο Αγκίστρι ο επισκέπτης θα βρει αφενός την ηρεμία και τη γαλήνη που αναζητά αλλά ταυτόχρονα μπορεί να απολαύσει μια έντονη νυχτερινή ζωή.
Το νησί αποτελεί ιδιαίτερα ανεπτυγμένο τουριστικό προορισμό πράγμα που σημαίνει ότι οι επισκέπτες θα βρουν από παραδοσιακούς ξενώνες και ξενοδοχεία μέχρι προσεγμένα εστιατόρια για φρέσκο ψάρι και τουριστικά καταστήματα για τις αγορές τους.
Στο Αγκίστρι θα βρει κανείς ο,τι χρειάζεται για να περάσει από ένα χαλαρό σαββατοκύριακο μέχρι περισσότερες μέρες διακοπών.
Συνήθως οι επισκέπτες του νησιού όταν περάσουν μερικές μέρες εκεί για πρώτη φορά, δένονται με το Αγκίστρι και αποκτούν μια ιδιαίτερη σχέση μαζί του και έτσι γίνονται μόνιμοι καλοκαιρινοί «θαμώνες». Σε αυτό συμβάλλει σίγουρα η κοντινή του απόσταση από την Αθήνα, ενώ βέβαια η φυσική ομορφιά, οι κρυστάλλινες παραλίες, η γαλήνη και οι φιλόξενοι κάτοικοι που είναι πάντα πρόθυμοι αποτελούν ισχυρά κίνητρα.
Σκάλα, Μεγαλοχώρι και Δραγωνέρα είναι μερικές από τις παραλίες που γοητεύουν τους επισκέπτες και αξίζει να γνωρίσετε κανονίζοντας ένα ταξίδι στο Αγκίστρι.
Η Σκάλα είναι αμμουδερή παραλία στη βορειοανατολική πλευρά του νησιού και εκεί θα βρει κανείς επίσης ταβέρνες για φρέσκο ψάρι ενώ η Δραγωνέρα αποτελεί μια παραλία μέσα στα πεύκα στη δυτική πλευρά του νησιού και έχει βότσαλα. Αποτελεί σίγουρα επιλογή για όσους ψάχνουν παρθένα ομορφιά. Το σίγουρο είναι ότι είτε κάποιος επισκεφτεί το νησί για λίγες ή πολλές μέρες θα του αφήσει μια όμορφη ανάμνηση και θα θέλει να επιστρέψει.

πηγη 

Read More

Ύδρα

Η Ύδρα είναι νησί του Αργοσαρωνικού. Η ομώνυμη πόλη, που είναι το λιμάνι και ο μοναδικός οικισμός του νησιού, αριθμούσε 1.966 κατοίκους στην απογραφή του 2011, οι οποίοι, λόγω του άγονου εδάφους, ασχολούνται κυρίως με την αλιεία και τον τουρισμό. Είναι εξαιρετικά γραφικό, αρχοντικό και κοσμοπολίτικο νησί.

Ιδιαίτερα δημοφιλής προορισμός για ξένους τουρίστες αλλά και Αθηναίους, δεδομένης της σχετικά μικρής της απόστασης από την πρωτεύουσα. Οφείλει το όνομά της στα άφθονα νερά, που ανάβλυζαν από τις πλούσιες πηγές που είχε κατά την αρχαιότητα. Έχει σημαντική ναυτική ιστορία και παράδοση. Αναπαλαιωμένα αρχοντικά, το παλιό γραφικό λιμάνι με τις πολεμίστρες και τα κανόνια, τα μουσεία, τα μοναστήρια, η ναυτική σχολή, συνθέτουν την εικόνα του νησιού, η οποία μας μαρτυρεί την σημαντική ιστορική σημασία της. Κατά τον αγώνα της επανάστασης του 1821 η Ύδρα μαζί με τις Σπέτσες και τα Ψαρά έπαιξαν σημαντικό ρόλο, λόγω της μεγάλης ναυτικής δύναμης που διέθεταν. Στην Επανάσταση του 1821 η Ύδρα διέθετε 186 πλοία.
Μεγάλοι πλοιοκτήτες, ναυμάχοι του 1821 και πολιτικοί κατάγονται από το νησί. Ανάμεσά τους οι Ανδρέας Μιαούλης, Κουντουριώτης, Κριεζής, Τσαμαδός, Σαχίνης, Τομπάζης κ.α. Αυτή η ναυτική παράδοση συνεχίζεται μέχρι σήμερα με έναν μικρό αλιευτικό στόλο και την Ακαδημία Εμποροπλοιάρχων, που άρχισε να λειτουργεί αμέσως μετά την επανάσταση του 1821 και είναι η αρχαιότερη σχολή εμποροπλοιάρχων της ανατολικής Μεσογείου· στις μέρες μας στεγάζεται στο αρχοντικό του Λάζαρου Τσαμαδού και της Μαρίας Δ. Σαχίνη και βοηθητικά κτίρια δωρεάς Αθ. Κουλούρα.

Η πόλη της Ύδρας, που είναι και η μοναδική πόλη του νησιού, έχει ανακηρυχθεί διατηρητέα και απαγορεύονται τα τροχοφόρα. Είναι απλωμένη σε δύο βραχώδεις λόφους και σφύζει από παραδοσιακά σπίτια με κεραμιδένιες σκεπές, έντονες μπλε πόρτες και παράθυρα. Η Ύδρα εδώ και δεκαετίες, είναι ένας από τους αγαπημένους προορισμούς Ελλήνων και ξένων επισκεπτών. Στο νησί υπάρχουν 300 εκκλησίες και πέντε μοναστήρια.
Η σημαντικότερη γιορτή σήμερα στην Ύδρα είναι τα Μιαούλεια, τα οποία είναι εκδηλώσεις, αφιερωμένες στη δράση του Ναύαρχου Μιαούλη και πραγματοποιούνται κάθε χρόνο, προς το τέλος του Ιουνίου.

Η Ύδρα, περισσότερο από όλα τα Ελληνικά νησιά, ενέπνευσε τις Καλές Τέχνες. Διάσημοι Έλληνες και ξένοι ζωγράφοι απεικόνισαν στα έργα τους τα τοπία της. Μεγάλοι καλλιτέχνες, όπως ο Πάμπλο Πικάσο και ο Μαρκ Σαγκάλ, την επισκέφτηκαν και αποτύπωσαν σε σχέδια τα αυστηρά της σχήματα. Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ύδρα υπάρχει παράρτημα της Σχολής Καλών Τεχνών από το 1936, το οποίο στεγάζεται στο τετραώροφο αρχοντικό του Εμμανουήλ Τομπάζη και της Ξανθής Δ. Σαχίνη στα δεξιό τμήμα του λιμανιού.

Η Ύδρα συνδέεται ακτοπλοϊκώς, όλο το έτος, με τα υπόλοιπα νησιά του Αργοσαρωνικού, καθώς και με τα Μέθανα, την Ερμιόνη, το Πόρτο Χέλι, το Ναύπλιο, τον Tυρό. Μπορεί να μη διαθέτει αεροδρόμιο και ίσως ποτέ δεν θα αποκτήσει εξαιτίας του ορεινού εδάφους της, πλην όμως διαθέτει ελικοδρόμιο.

Περιήγηση στο λιμάνι

Tα επιβλητικά σπίτια και τα καλοδιατηρημένα αρχοντικα, κτισμένα αμφιθεατρικά κάτω από τα γυμνά βράχια μαζί με τα τουριστικά καταστήματα και κοσμηματοπωλεία, τα εστιατόρια και τα καφέ, τις βάρκες, τα θαλάσσια ταξί και τα μεγάλα γιοτ συνθέτουν την εικόνα του λιμανιού της Yδρας και επιβεβαιώνουν την αίσθηση της ιδιότυπης καθημερινότητας των Yδραίων που ελάχιστα θυμίζει τον 21ο αιώνα.

O παραλιακός δρόμος, η Παύλου Kουντουριώτη, εκτείνεται από το άγαλμα του Mιαούλη μέχρι την περιοχή Πέταλο. H λιθόστρωσή του ολοκληρώθηκε το 1912 και σε αυτόν καταλήγουν όλα τα κάθετα σοκάκια, λιθόστρωτα και αυτά, που ξεκινούν από ψηλά και καταλήγουν στη θάλασσα.

Δεξιά και αριστερά, στην είσοδο του λιμανιού της Ύδρας, βρίσκονται οι Προμαχώνες με τα κανόνια, που προστάτευαν την Ύδρα.

Στην αριστερή πλευρά του λιμανιού, πάνω από τον αριστερό Προμαχώνα, δεσπόζει από το 1993, το άγαλμα του Ναύαρχου Ανδρέα Μιαούλη, στη βάση του οποίου είναι θαμμένα τα οστά του, που ήρθαν στην Yδρα το 1985.

Στην προκυμαία, κάτω από τον προμαχώνα, βρίσκονται οι σκουριασμένες αλυσίδες που έκλειναν παλιά την είσοδο του λιμανιού.

Ο δρόμος που περνά κάτω από το άγαλμα οδηγεί ανατολικά στο Μαντράκι, που ήταν το πολεμικό λιμάνι του νησιού στα χρόνια της Επανάστασης.

Δυτικά από το άγαλμα του Α. Μιαούλη, στην αρχή της παραλίας του λιμανιού, βρίσκεται το Λιμεναρχείο και το KEΠ που στεγάζονται στην παλιά πετρόχτιστη μπαρουταποθήκη, ενώ λίγο πιο πέρα η αίθουσα τέχνης και συναυλιών Mελίνα Mερκούρη.

Δίπλα στο Λιμεναρχείο βρίσκεται το μαρμάρινο κτίριο που στεγάζεται το Ιστορικό Αρχείο-Μουσείο της Ύδρας και ακολουθεί το σπίτι της οικογένειας Τσαμαδού, όπου στεγάζεται η φημισμένη Σχολή των Εμποροπλοιάρχων.

Στο σημείο του λιμανιού που βρίσκεται απέναντι από τον κυματοθραύστη χτυπάει η καρδιά της πόλης. Εδώ υπάρχουν τράπεζες, Δημόσιες υπηρεσίες, καταστήματα με είδη λαΊκής τέχνης, κοσμηματοπωλεία, εστιατόρια, μπαρ και καφέ.

Στο κέντρο του λιμανιού βρίσκεται και ο Καθεδρικός Ναός της Ύδρας, που χτίστηκε το 1648 και ανακατασκευάστηκε το 1774. Μια τρίκλιτη βασιλική με τρούλο και δύο μαρμάρινα καμπαναριά, που στο εσωτερικό της έχει δύο ασημένιους πολυελαίους και έναν χρυσό εξάφωτο που έχει επάνω του τις κεφαλές των Λουδοβίκων της Γαλλίας. Παλαιότερα ο Ναός λειτουργούσε ως Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Σήμερα μέσα στην αυλή του Ναού υπάρχουν οι προτομές του Λάζαρου Kουντουριώτη και του Aνδρέα Mιαούλη καθώς και ο τάφος του Λάζαρου Kουντουριώτη. Σε κάποια από τα κτήρια της Μονής στεγάζεται το Δημαρχείο, ενώ στα παλιά κελιά το Εκκλησιαστικό και Βυζαντινό Μουσείο της Ύδρας.

Μπροστά από τη Μονή βρίσκεται η Πλατεία Παύλου Κουντουριώτη, με το άγαλμα του Έλληνα πολιτικού να δεσπόζει στο κέντρο της ενώ αριστερά της πλατείας βρίσκεται η Εκκλησία της Υπαπαντής με το ξυλόγλυπτο τέμπλο της.

Πιο πέρα ένα ανηφορικό δρομάκι στα αριστερά μας οδηγεί στο Αρχοντικό του Τομπάζη, που σήμερα στεγάζεται η Σχολή Καλών Τεχνών.

Δεξιότερα της Μονής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου αρχίζει ένας στενός, πλακόστρωτος και γραφικός ανηφορικός δρόμος ο οποίος οδηγεί στην παλιά πόλη, την Κιάφα. Ο δρόμος δεξιά περνά από το Γηροκομείο και στη συνέχεια οδηγεί στο Καμίνι.

Λίγο πιο κάτω, προχωρώντας συναντάμε το Αρχοντικό του Λάζαρου Κουντουριώτη, που χτίστηκε στα τέλη του 18ου αιώνα και λειτουργεί σήμερα ως παράρτημα του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου.

Συνεχίζοντας ο δρόμος, μετά τον κυματοθραύστη ανηφορίζει πλάι στη βραχώδη ακτή και φθάνει στο Περίπτερο, το δυτικό Προμαχώνα του λιμανιού και μία από τις ωραιότερες τοποθεσίες της Ύδρας. Κάτω από το Περίπτερο υπάρχει η βραχώδη ακτή της Σπηλιάς.

Πανω από το κανονιοστάσιο, στα αριστερά μας υπάρχει ένα μικρό πευκοδάσος με το Αρχοντικό του Γεωργίου Κουντουριώτη να υψώνεται ανάμεσα στα πεύκα, και στην κορυφή του λόφου στέκουν σε παράταξη οι ερειπωμένοι Ανεμόμυλοι.

Ο δρόμος συνεχίζει, φθάνει στο Αυλάκι, μια γραφική παραλία κάτω από την απότομη πλαγιά του βουνού, για να καταλήξει στα γραφικά Καμίνια.

Τα σοκάκια της Πόλης

Η ομορφιά της Ύδρας δεν περιορίζεται μόνο στην παραλία και στα αξιοθέατά της. Υπάρχουν γραφικές και όμορφες γωνιές στο εσωτερικό της Πόλης, που τις απολαμβάνετε περιδιαβαίνοντας στα γραφικά πλακόστρωτα σοκάκια, ανάμεσα στα σπίτια με την ιδιότυπη αρχιτεκτονική, στα λουλούδια, στις γραφικές ταβερνούλες και στα πολύχρωμα μικρομάγαζα με είδη λαϊκής τέχνης.

Αν ανηφορίσετε τα σκαλάκια της Πόλης, θα βρεθείτε στην παλαιότερη συνοικία, στον μεσαιωνικό οχυρό οικισμό της Κιάφας, έναν οικισμό με λιθόχτιστα σπίτια, ψηλούς μαντρότοιχους και στενά δρομάκια. Εδώ θα σας υποδεχθεί η μυρωδιά του κομμένου ξύλου από τα ξυλουργεία ενώ τα έντονα χρώματα των σπιτιών και των εκκλησιών θα σας φτιάξουν τη διάθεση.

Από το λόφο της Κιάφας μπορείτε να απολαύσετε τη θέα που είναι φανταστική και φτάνει μέχρι απέναντι στην Πελοπόννησο.

Περιήγηση στην ενδοχώρα

 Ο παραλιακός δρόμος που πηγαίνει στο Μανδράκι, διακλαδίζεται στο Μανδράκι και ανηφορίζει προς τη γυναικεία Μονή του Αγ. Νικολάου, του 17ου αιώνα.

Μετά την προκυμαία που πιάνουν τα πλοία, ο πρώτος δρόμος, αριστερά, οδηγεί στο Γήπεδο και στη συνέχεια στην πευκόφυτη περιοχή της Μονής της Αγίας Φωτεινής.

Ξεκινώντας από το μοναστήρι της Αγίας Φωτεινής, ακολουθούμε το χωμάτινο μονοπάτι και μετά από λίγο συναντάμε τον "Μύλο", ένα πέτρινο κτίσμα του 18ου αιώνα, το οποίο αποτελούσε μονάδα παραγωγής επεξεργασίας σίτου. Σ' αυτό το σημείο ο δρόμος χωρίζεταισε δύο μονοπάτια, τα οποία οδηγούν στα Μοναστήρια της Αγίας Ματρώνας και της Αγίας Τριάδος.

Ο δρόμος που ξεκινάει από το μέσο του λιμανιού, η οδός Μιαούλη, περνά από την πλατεία ναυάρχου N. Bότση, τη μικρότερη πλατεία των Πέντε Πρωθυπουργών με το μνημείο τους και οδηγεί στα Καλά Πηγάδια. Το όνομα της συνοικίας οφείλεται στα δύο πηγάδια, φτιαγμένα το 1803 επί διοικήσεως Γεωργίου Bούλγαρη, που υπάρχουν εκεί και που τροφοδοτούσαν με νερό τους κατοίκους της πόλης για περισσότερο από 200 χρόνια.

Από τα Καλά Πηγάδια ο ανηφορικός δρόμος συνεχίζεται και οδηγεί στο λόφο της Κιάφας. Στην κορυφή του λόφου υψώνεται η Εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου του Υδραίου, χτισμένη στη θέση όπου ήταν το σπίτι του Αγίου.

Aνεβαίνοντας προς την Kιάφα μπορείτε να δείτε το αρχοντικό του Λάζαρου Kουντουριώτη, το παλιό Σαχτούρειο Γυμνάσιο που είναι χώρος τέχνης και την εκκλησία της Yπαπαντής του 1780 με εντυπωσιακό ξυλόγλυπτο τέμπλο.

Στην Κιάφα υπάρχουν επίσης η παλιά Εκκλησία του Άϊ Γιάννη του Νηστευτή, με τις θαυμάσιες τοιχογραφίες του 17ου αιώνα, που θεωρείται από τις παλαιότερες του νησιού και η εκκλησία της Aγίας Παρασκευής.

Από την Κιάφα το ανηφορικό μονοπάτι που σκαρφαλώνει στο βουνό οδηγεί στο Μοναστήρι του προφήτη Ηλία, όπου έμεινε για ένα διάστημα φυλακισμένος ο Κολοκοτρώνης και στη γυναικεία Μονή της Αγίας Ευπραξίας. Από εδώ ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει τη θέα που φτάνει από την πόλη και το λιμάνι της Ύδρας, μέχρι τις απέναντι Πελοποννησιακές ακτές.

Συνεχίζοντας, θα ανέβετε στο λόφο του Aγίου Aθανασίου και στους μύλους. Aπό το ψηλότερο σημείο η Yδρα ξεδιπλώνεται μπροστά σας με κάθε λεπτομέρεια. Oι 7 μισογκρεμισμένοι σήμερα ανεμόμυλοι χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή μπαρουτιού.

Αξιοθέατα

Οι χαρακτηριστικές Υδραίϊκες γωνιές με τα όμορφα πλακόστρωτα δρομάκια και τα ανθοστόλιστα σπίτια, συμπληρώνουν την ομορφιά και τη μαγεία της Ύδρας προσδίδοντάς της την ταυτότητά της.

Σημαντικό είναι να επισκεφθεί κάποιος τα Αρχοντικά του νησιού, κτίρια πάνω από 200 ετών, από τα οποία ξεχωρίζουν τα αρχοντικά των Παύλου και Λάζαρου Kουντουριώτη, Tομπάζη, Tσαμαδού, Kριεζή, Bούλγαρη, Mπουντούρη...

'Οπως επίσης και τους Προμαχώνες με τα κανόνια, δεξιά και αριστερά του λιμανιού, που προστάτευαν τον οικισμό της Ύδρας.

Οπωσδήποτε το Ιστορικό Αρχείο-Μουσείο της Ύδρας, που λειτουργεί καθημερινά και προβάλλει σημαντικά μουσειακά κειμήλια, αρχειακό υλικό και βιβλιοθήκη με πολύτιμες εκδόσεις.

Να επισκεφτείτε και την εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (του 17ου αιώνα) με το Εκκλησιαστικό και Βυζαντινό μουσείο που βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο του λιμανιού και είναι η Μητρόπολη της Ύδρας. Ξεχωρίζει από το μεγάλο ρολόι που υπάρχει στο ψηλό καμπαναριό της και το οποίο ανακοινώνει τα μεγάλα θρησκευτικά γεγονότα.

Τέλος πρέπει να επισκεφθείτε την ιστορική οικία του Λάζαρου Κουντουριώτη στην οποία λειτουργεί παράρτημα του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου, την οικία του Γεώργιου Κουντουριώτη στην οποία λειτουργεί Μουσείο Μεταβυζαντινής Τέχνης και Ιστορίας της Ύδρας, την οικία του Ιάκωβου Τομπάζη στην οποία λειτουργεί παράρτημα της Σχολής Καλών Τεχνών και την Αίθουσα Τέχνης και Συναυλιών "Μελίνα Μερκούρη" του Δήμου Υδραίων η οποία φιλοξενεί έργα διάσημων καλλιτεχνών όλο το χρόνο.

Αξίζει κανείς να αγναντέψει το λιμάνι από το λόφο, να θαυμάσει το ηλιοβασίλεμα από το Περίπτερο και από τη Σπηλιά, αλλά και να επισκεφθεί τα 6 Μοναστήρια και τις 300 Εκκλησίες του νησιού.

Ειδικά να επισκεφτείτε, σε υψόμετρο 500 μέτρων στην περιοχή Έρως, τα δίδυμα Μοναστήρια της Αγίας Ευπραξίας και του Προφήτη Ηλία που το 1825 φυλακίστησαν για ένα διάστημα ο Κολοκοτρώνης και άλλοι αγωνιστές, το Μοναστήρι της Αγίας Τριάδας, της Αγίας Ματρώνης, του Αγίου Νικολάου και της Θεοτόκου της Ζούβρας που βρίσκεται στο ανατολικότερο μέρος του νησιού,

Επίσης τις Εκκλησίες της Υπαπαντής και του Αϊ-Γιάννη του Νηστευτή με τις θαυμάσιες τοιχογραφίες του 18ου αιώνα και τους πανέμορφους τρούλους που στηρίζονται σε μαρμάρινα τόξα.

Τέλος επισκεφτείτε στην κορυφή του λόφου της Κιάφας την Εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου του Υδραίου με ξύλινα σκαλίσματα και επίχρυσο τέμπλο, χτισμένη στη θέση όπου ήταν το σπίτι του ομώνυμου Αγίου.

Οι δαντελωτές παραλίες της Ύδρας ...

... μαζί με το "γκρι" των βράχων και το "μπλε" της θάλασσας, δίνουν στην Ύδρα μια "άγρια" ομορφιά
και την καθιστούν ιδεώδη τόπο για έμπνευση και δημιουργία.

Η Ύδρα, αρχοντική, ένδοξη και κοσμοπολίτικη, το διαμάντι του Αργοσαρωνικού έχει αρκετές παραλίες με άμμο και βότσαλα ή βράχια. Η πρόσβαση σε αυτές είναι δυνατή με τα πόδια, με γαίδουράκια ή με θαλάσσια μέσα. Κοινο χαρακτηριστικό σε όλες τις παραλίες είναι τα πεντακάθαρα, καταγάλανα και κρυστάλλινα νερά.

Στη Σπηλιά, στην Υδρονέτα και στο Αυλάκι πηγαίνει κάποιος με τα πόδια, αφού βρίσκονται
μόλις λίγα λεπτά έξω από το λιμάνι της Ύδρας.

Στο μυχό του λιμενοβραχίονα, στα βράχια έξω από το λιμάνι, βρίσκεται η Σπηλιά, μια βραχώδης παραλία με έντονη κίνηση, που προσφέρεται για μακροβούτια απο τα βράχια στα πολύ βαθιά και πεντακαθαρά νερά. Ορισμένα βράχια έχουν λειανθεί και επιστρωθεί με τσιμέντο, ώστε να δημιουργείται χώρος για ηλιοθεραπεία. Υπάρχει cafe-snack για να πιείτε τον καφέ σας, ένα παγωμένο χυμό ή αναψυκτικό ή να γευματίσετε πρόχειρα.

Δίπλα η Υδρονέτα, που βρίσκεται στο ομορφότερο ίσως μέρος του νησιού, κάτω από τα κανόνια, πάνω στα βράχια, στην ίδια περιοχή με την Σπηλιά. Και αυτή προσφέρεται για μακροβούτια απο τα βράχια στα πολύ βαθιά νερά. Και εδώ έχουν δημιουργηθεί πλατώματα για ηλιοθεραπεία, όπως επίσης υπάρχει και εδώ cafe-snack για να πιείτε τον καφέ σας, ένα παγωμένο χυμό ή αναψυκτικό καθώς επίσης και εστιατόριο με απεριόριστη θέα στη θάλασσα.

Μετά την Υδρονέτα είναι το Αυλάκι, που βρίσκεται ανάμεσα στην παλιά γέφυρα της Αγίας Άννας και στο Αρχοντικό του Μπουντούρη. Είναι μια πανέμορφη μικρή παραλία γεμάτη βότσαλα, η οποία το βράδυ φωταγωγείται προσφέροντας θαυμάσιο θέαμα. Κατεβαίνεις από σκαλάκια αμέσως μετά την Υδρονέτα, έχει πρασινογάλαζα νερά και ένα μώλο στον οποίο μπορεί να κάνει κάποιος ηλιοθεραπεία.

Όλες οι παρακάτω παραλίες επικοινωνούν με το λιμάνι της Ύδρας με θαλάσσια ταξί,
καϊκια ή μικρά τουριστικά σκάφη.

Ακολουθώντας τον παραλιακό δρόμο, 5 λεπτά μετά το Αυλάκι, φτάνουμε στο Καμίνι, ένα μικρό, φυσικό και γραφικό ψαρολίμανο γεμάτο από ψαρόβαρκες. Στο μικρό λιμάνι των Kαμινιών, υπάρχει το παλιό σπίτι του Mιαούλη, το "κόκκινο σπίτι" στο οποίο διοργανώνονται διάφορες εκθέσεις κάθε καλοκαίρι. Ακριβώς δίπλα υπάρχει το Μικρό Καμίνι, μια όμορφη, οργανωμένη και μικρή βοτσαλωτή παραλία με beach bar, στο "παλιό Λιοτρίβι", που προσφέρεται για μικρά παιδιά και παιχνίδι. Στα Καμίνια, μέρος για οικογενειακό τουρισμό, υπάρχουν ενοικιαζόμενα δωμάτια και γραφικές ταβέρνες.

Συνεχίζοντας το χωμάτινο παραλιακό δρόμο, μετά από 10 λεπτά, φτάνουμε στον πανέμορφο παραθαλάσσιο παραδοσιακό οικισμό του Βλυχού, με μαγευτική θέα και υπέροχα ηλιοβασιλέματα, που προσφέρεται για οικογενειακό τουρισμό.

Κατάλευκα εξοχικά σπίτια με μεγάλες ολάνθιστες αυλές απλώνονται μέχρι τους πρόποδες του λόφου πάνω από την παραλία. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν τα γραφικά παραθαλάσσια εκκλησάκια, του Αγίου Χαραλάμπους στο πλάτωμα της κορυφής ενός βράχου που αναδύεται από τη θάλασσα, των Αγίων Κάρπου και Παπύλου (1815) και της Αγίας Παρασκευής που δεσπόζει πάνω στον ψηλό θαλασσοδαρμένο βράχο δίπλα στην παραλία, προσφέροντας ένα μοναδικό θέαμα καταπληκτικής ομορφιάς.

Η οργανωμένη γραφική παραλία του Βλυχού με γκρίζα και κοκκινωπά μικρά βότσαλα και πεντακάθαρα νερά, κατάλληλη και για μικρά παιδιά, είναι μια από τις ωραιότερες και δημοφιλεστερες παραλίες του νησιού. Στο Βλυχό υπάρχουν θαυμάσιες γραφικές παραθαλάσσιες ταβέρνες, με φρέσκο ψάρι και παραδοσιακά φαγητά, καθως και αναψυκτήρια για καφέ και ποτό.

Μετά το λιμανάκι του Βλυχού, βρίσκεται ο παραθαλάσσιος οικισμός Πλάκες Βλυχού, μια πολύ όμορφη και πλήρως οργανωμένη παραλία με πεντακάθαρα γαλανά νερά. Λίγα μόλις μέτρα από τη θάλασσα υπάρχει πολύ καλό ξενοδοχείο με bar και εστιατόριο, όπου μπορείτε να απολαύσετε δροσιστικούς χυμούς και εξαιρετικές γεύσεις.

Φεύγοντας από το Βλυχό, μετά από 20 λεπτά πεζοπορίας και αφού συναντήσουμε μία γέφυρα του 17ου αιώνα μοναδικής ομορφιάς, φτάνουμε στην παραθαλάσσια περιοχή του Παλαμιδά, μία όμορφη παραλία με άμμο και ψιλό βοτσαλάκι. Εκεί βρίσκεται το Αρχοντικό του Βούλγαρη και το σπίτι στο οποίο κατοικούσε σύμφωνα με την ιστορία ο Καπουδάν Πασάς. Κοντά στην παραλία του Παλαμίδα υπάρχει καρνάγιο για την επισκευή και συντήρηση μικρών και μεγάλων σκαφών. Λίγο πιο πέρα, μετά τον κοφτό βράχο "Ζαστάνι", η ερημική παραλία του Αγίου Κυπριανού, με πρασινογάλαζα νερά και το εκκλησάκι του Αγίου Κυπριανού.

Μετά τον Παλαμίδα βρίσκεται ο Μώλος, ένας κλειστός και αρκετά ήσυχος, βραχώδης όρμος, με μεγάλη και όμορφη παραλία με βότσαλα. Εδώ, στο κέντρο της παραλίας, βρίσκεται το παλιό σπίτι του Χαραμή και τα γραφικά σπιτάκια της περιοχής κατά μήκος της παραλίας που απέχει από την Πόλη της Ύδρας περίπου 70 λεπτά με τα πόδια. Στην εποχή της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, λειτουργούσε σαν ναύσταθμος των πλοίων της επαναστατημένης Ύδρας.

Στη συνέχεια, λίγο πιο πέρα από το Μώλο, βρίσκεται μια πευκόφυτη περιοχή, το Καουμίθι, που έχει μία μη οργανωμένη παραλία με χοντρή άμμο. Λίγο πιο πέρα βρίσκεται η παραλία "Μπαλή" ή "Πηγαδάκια" με μικρά βοτσαλάκια, ζεστά νερά που σχηματίζει ένα μικρό λιμανάκι. Λίγα μέτρα από τη θάλασσα υπάρχει αρχαία Πρωτοελλαδική εγκατάσταση.

Tο Μπίστι είναι ο νοτιότερος όρμος του νησιού και περιβάλλεται από ψηλά βράχια. Είναι οργανωμένη παραλία και προσφέρεται για θαλάσσια παιχνίδια, μακροβούτια από τα βράχια και ψαροντούφεκο, δίπλα σε κατάφυτο πευκοδάσος, στο οποίο υπάρχει άλλη μία αρχαία Πρωτοελλαδική εγκατάσταση.

Επόμενη παραλία, κοντα στο ακρωτήριο Μπίστι, στη δυτική ακτή του νησιού, είναι η πανέμορφη παραλία του Αγίου Γεωργίου, ήσυχη και χωρίς οργάνωση, που βρίσκεται ανάμεσα σε δύο πευκόφυτους λόφους. Στους βράχους πάνω από την παραλία δεσπόζει το εκκλησάκι του Αγίου.

Περνώντας από την νοτιοδυτική άκρη του νησιού συναντάμε τις περιοχές "Παούκι", "Φίχθι" και φτάνουμε στον όρμο του Αγίου Νικολάου. Οργανωμένη παραλία με ψιλά βότσαλα και διάφανα κρυστάλλινα νερά, στο μυχό του κόλπου, με πλαγιές κατάφυτες από πεύκα και κατάλληλη για υποβρύχιο ψάρεμα. Υπάρχουν ψάθινες ομπρέλες και ξαπλώστρες με μικρά τραπεζάκια, καντίνα με αναψυκτικά και πρόχειρο φαγητό και σε μικρή απόσταση από την ακτή υπάρχουν πεύκα, που χαρίζουν ίσκιο και δροσιά. Σε κάποιο σημείο υπάρχει λίγη άμμος για να παίξουν μικρά παιδιά. Ψηλά βρίσκεται το κάτασπρο εκκλησάκι του "Αγίου Νικολάου" και πιο δίπλα βρίσκεται η Μυκηναϊκή-Πρωτοελλαδική εγκατάσταση, ένα αρχαίο έργο ύδρευσης, το πιο παλιό ίσως στην Ελλάδα.

Συνεχίζοντας και προσπερνώντας το ακρωτήριο του "Αγίου Κωνσταντίνου", ακριβώς κάτω από το Βουνό Γερακίνα, προχωράμε προς την νότια πλευρά της Ύδρας. Εδώ ξεπροβάλλουν μπροστά μας απότομες ακτές από τα βουνά της περιοχής "Ζόγιερι" μέχρι να φθάσουμε στο ακρωτήριο του "Αγίου Ιωάννη".

Μετά η μορφολογία της περιοχής αλλάζει, το θαλασσινό τοπίο ηρεμεί και εμπρός μας ξεπροβάλλει η πανέμορφη περιοχή της «Νησίζας». Η «Νησίζα» είναι ένα πευκόφυτο κομμάτι γης που εισχωρεί στην πράσινο-μπλε θάλασσα, το ενώνει μια λωρίδα στεριά και διαθέτει δύο πανέμορφες παραλίες με βότσαλο…
Λίγο πιο πέρα στα ανατολικά συναντάμε τη Νίσιζα, μία πανέμορφη περιοχή με δύο βοτσαλωτές παραλίες, χωρίς οργάνωση, σε όρμο που περιβάλλεται από πεύκα, εκεί που ήταν κάποτε το επίνειο του αρχαίου οικισμού της Επισκοπής.

Μετά τη Νίσιζα βρίσκεται το Κλιμάκι, κάτω από τα βουνά "Ερως" και "Πύργος", μία μεγάλη παραλία χωρίς οργάνωση με βότσαλα και κρυστάλλινα νερά, με αρκετές εξοχικές κατοικίες και ξωκλήσια (Άγιοι Ταξιάρχες).

Μετά τη Σπηλιά της Φώκιας, το ακρωτήρι "Χούντα του Ρήγα", τον όμορφο "όρμο του Ρήγα" και το ακρωτήριο "Τσιγκάρι" βρισκόμαστε στην πιο όμορφη παραλία της νότιας ακτής του νησιού, τη Λιμνιώνιζα, μία παραλία με βότσαλα, χωρίς οργάνωση, που προσφέρεται για υποβρύχιο ψάρεμα. Δίπλα της η λιγότερο γνωστή παραλία "Καραλή". Στο νησάκι που βρίσκεται στην παραλία της Λιμνιώνιζας έχουν βρεθεί ίχνη από την Πρωτοελλαδική εποχή.

Ολοκληρώνοντας τον περίπλου του νησιού, περνάμε από τις απόκρημνες νοτιοανατολικές, που γίνονται πιο άγριες και πιο απότομες με αρχή τη "Χούντα Ζέζα". Περνάμε από την περιοχή "Πιόθι", την περιοχή "Πεντεβόλια" στον όρμο Αυλάκι, τον όρμο "Ζωγκού" και στο τέλος φθάνουμε στο ακρωτήρι της Ζούβρας.

Αριστερά από το ακρωτήριο της Ζούβρας κατευθυνόμαστε βόρεια και συναντάμε τον όρμο της «Ζωοδόχου Πηγής» και την περιοχή του «Νερού» που εδώ και πολλές χιλιετίες σταλάζει μέσα σε ένα βράχο νερό δίνοντας την ονομασία στην περιοχή. Στο ύψωμα βρίσκεται το κάτασπρο εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής και στον απότομο βράχο του «Νερού» τα ερείπια μια αρχαίας εγκατάστασης.

Περνώντας τον Κάβο «Χούντα Ντόσα» και τον Κάβο «Μπρετίστα» φθάνουμε στον όρμο της «Λέδεζας», το επίνειο της «Ζούρβας» που από εκεί ξεκινά η ανάβαση προς την Ιερά Μονή του «Γενέσιου της Θεοτόκου».

Συνεχίζοντας φθάνουμε στην περιοχή «Καστέβα», που σχηματίζει δύο θαλάσσιους κόλπους, ένα, τον μεγαλύτερο, στη δυτική πλευρά και ένα άλλο μικρότερο στην ανατολική. Ακολουθεί η περιοχή της "Μαρούλεζας" ονομαστή για τις φασκομηλιές της και στη συνέχεια το "Κρίταμι", ένα φυσικό λιμανάκι στο οποίο βγαίνει το αρωματικό φυτό κρίταμι.

Στη συνέχεια φθάνουμε στον τελευταίο όρμο, πριν από το λιμάνι της Ύδρας, στο Μανδράκι το παλιό πολεμικό λιμάνι του νησιού, που η εισοδός του φυλαγόταν παλιά από δύο μικρά κάστρα που ήταν γεμάτα με κανόνια.

Στο Μανδράκι υπάρχει πολύ όμορφη αμμουδιά, η μοναδική στην Ύδρα χωρίς βότσαλα, που βρίσκεται 20 περίπου λεπτά από το λιμάνι της Ύδρας και μπορείτε να φθάσετε σε αυτό είτε περπατώντας, είτε με θαλάσσια μέσα από το λιμάνι.

Τέλος, μεταξύ της περιοχής Μαντράκι και του λιμανιού της Ύδρας υπάρχει η περιοχή «Καμαρίτσα», τοποθεσία «Ποδαράκι του Χριστού», η περιοχή «Γούρνα» και στη συνέχεια φθάνουμε στο φάρο που βρίσκεται στο λιμάνι της Ύδρας.

Read More