Αποδράσεις. Προορισμοί. Ήθη-έθιμα. Τόποι και παραδόσεις. Πόλεις και ιστορία.

Featured Post Title 1

Aliquam lorem ante, dapibus in, viverra quis, feugiat a, tellus. Phasellus viverra nulla ut metus varius laoreet.

read more

Featured Post Title 2

Aliquam lorem ante, dapibus in, viverra quis, feugiat a, tellus. Phasellus viverra nulla ut metus varius laoreet.

read more

Featured Post Title 3

Aliquam lorem ante, dapibus in, viverra quis, feugiat a, tellus. Phasellus viverra nulla ut metus varius laoreet.

read more

Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2019

Η μυθολογική ιστορία του Ναυπλίου

 Κατά τη μυθολογία, ο Ναύπλιος ίδρυσε την πόλη της Ναυπλίας κι ήταν γιος του Ποσειδώνα και της Αμυμώνης, κόρης του Δαναού, που ήταν Βασιλιάς του Άργους. Από την ένωση του Ποσειδώνα και της Αμυμώνης που την έσωσε, αλλά την έκανε δική του, γεννήθηκε ο ιδρυτής της Ναυπλίας, Ναύπλιος που μεγαλώνοντας ακολούθησε τα χνάρια του πατέρα του και έγινε ξακουστός θαλασσοπόρος. Σ’ ένα από τα ταξίδια του, η μοίρα ίσως ή το θέλημα του πατέρα του, τον έφερε στην μητρική του γη, την Αργολίδα.

Πήγε συγκινημένος στη Λέρνη, στον τόπο που πάτησε για τελευταία φορά η μητέρα του, και δροσίστηκε από την πηγή που για χάρη της άνοιξε ο Ποσειδώνας. Εκεί πήρε την απόφαση να σταματήσει τις θαλασσινές περιπλανήσεις, τις περιπέτειες και την αδιάκοπη πάλη με τα κύματα και να ζήσει στον κόσμο της στεριάς.
Έπρεπε όμως να βρει για να στεριώσει, έναν τόπο που να ταιριάζει σ’ έναν γιο του θεού της θάλασσας. Και θα ήταν δώρο θεϊκό, αν τον τόπο που γύρευε τον εύρισκε εκεί στα πατρογονικά του χώματα. Πραγματικά, σαν να τον εισάκουσε ο πατέρας του, εκπλήρωσε τον ενδόμυχο πόθο του.

Οι σύντροφοί του άρχισαν να επιστρέφουν κουβαλώντας τις αναγκαίες για το επόμενο ταξίδι τους προμήθειες. Η Λέρνη,[1] ένας από τους τόπους της πιο πανάρχαιας πορείας των προγόνων μας πάνω στην αργολική γη, δεν ήταν τώρα ο άξενος ερημότοπος, άντρο αγριμιών και σατύρων, όπως τον καιρό της Αμυμώνης. Κάτω από τα ισχυρά Πελασγικά τείχη πού περίζωναν την ακρόπολη, και μέσα σ’ ένα μαγευτικό φυσικό περιβάλλον και άφθονα νερά, πρόβαλλε ένας πλούσιος οικισμός, με εντυπωσιακά για την εποχή κτίσματα και εργαστήρια, λαμπρό απαύγασμα του Αργολικού πολιτισμού.

Το λιμάνι της ήταν ένας εμπορικός σταθμός, όπου αγκυροβολούσαν πλοία από την Αίγυπτο, την Φοινίκη, τα μικρασιατικά παράλια, την νησιώτικη Ελλάδα και άλλα μέρη, για να ανταλλάξουν τις πραμάτειες τους με τα πλούσια αγαθά της Ιναχίας γης και ακόμη για να γνωρίσουν και να πάρουν μαζί τους τα κάθε λογής προϊόντα, που ο πρωτοπόρος αργείος πολιτισμός και οι τεχνίτες του δημιουργούσαν.
Το Αρχαίο Ναύπλιο

Από το ακρογιάλι της Λέρνης ο Ναύπλιος ρίχνει γύρω το βλέμμα του, γυρεύοντας τον κατάλληλο τόπο που θα γίνει η στεριανή πατρίδα του. Η κοφτερή ματιά του αγναντεύει απέναντι έναν γιγάντιο θαλασσόβραχο, να καθρεφτίζεται στον βαθυγάλαζο αργολικό κόρφο, από όπου πρόβαλε ο γεννήτοράς του Ποσειδώνας, για να συναντήσει την μητέρα του, την πανέμορφη Δαναΐδα Αμυμώνη.

Βλέποντάς τον να ορθώνεται και να δεσπόζει σ’ όλον τον κόλπο από τη μεριά της θάλασσας και να προσφέρει φυσική αρματωσιά από τη στεριά, από την οποία μια στενή λωρίδα θάλασσας το χώριζε ανατολικά, πήρε την απόφασή του.

«Η φυσική του οχύρωση, η πέτρινη θωριά του, που ανάδιναν δύναμη και περηφάνια, το ασφαλές λιμάνι του και ο καρπερός καταπράσινος κάμπος να απλώνεται μέχρι τα πρόποδα σαν βασιλικό χαλί, καλούσαν τον Ναύπλιο να ριζώσει σ’ αυτόν τον αδάμαστο όμορφο τόπο».[2]

Ο Ναύπλιος κάλεσε τους συντρόφους γύρω του και απλώνοντας το χέρι του κατά τον νοτιά, τους έδειξε τον τόπο που θα γινόταν η στεριανή πατρίδα τους. Έπειτα έδωσε εντολή να βάλουν πλώρη για εκεί. Πράγματι, σ’ αυτό το αγέρωχο πετρονήσι, ο θαλασσοπόρος Ναύπλιος και οι σύντροφοί του, απόγονοι της πολυπλάνητης αγαπημένης του Δία Ιούς, μαγεμένοι από την ομορφιά της προγονικής τους γης, αγκυροβόλησαν και έχτισαν πάνω στον βράχο την πόλη που πήρε τ’ όνομά του, βρίσκοντας ασφάλεια για τα πλοία τους στα λιμάνια της και σιγουριά στη φυσική αρματωσιά της στεριάς.

«Κατά την γνώμη μου οι Ναυπλιείς ήταν παλαιότερα Αιγύπτιοι. Όταν ήλθαν μαζί με τον Δαναό με πλοία, εγκαταστάθηκαν μετά τρεις γενιές στη Ναυπλία, από τον γιο της Αμυμώνης Ναύπλιο».[3]
Εκεί ο Ναύπλιος «έκτισε και ώκισε πάρ’ αυτή της βραχώδους χερσονήσου ήν εξελέξατο διά το οχυρόν και ευλίμενον της θέσεως την επώνυμον αυτώ πόλιν Ναυπλίαν».[4]

Έτσι, αντικρυνά του Άργους μια άλλη γειτόνισσα κι αδελφή πολιτεία γεννήθηκε από τα προϊστορικά χρόνια, «το μυρωμένο από θεϊκούς μύθους Ναύπλιον».[5] Αφού έγινε ιδρυτής και πρώτος οικιστής της πόλεως ο Ναύπλιος, της έδωσε το όνομά του και έγινε βασιλιάς της.[6]

Πρώτη του φροντίδα ήταν να χτίσει ιερό αφιερωμένο στον πατέρα του Ποσειδώνα. Έπειτα περιτείχισε την πόλη με ισχυρά κυκλώπεια τείχη, που την έκαναν απόρθητη από στεριά και θάλασσα. Νοσταλγός της παλιάς ναυτικής ζωής του ο Ναύπλιος, και γιος του θεού των κυμάτων, έχτισε το παλάτι του κοντά στο λιμάνι, για να νιώθει δίπλα του τον αχό, την αλμύρα και την απεραντοσύνη της θάλασσας.[7]

Και στην στεριά ο Ναύπλιος απέκτησε φήμη σπουδαίου άνδρα. Οι ιστορικοί και η παράδοση τον αναφέρουν ανάμεσα στους μυθικούς εκείνους βασιλείς στους οποίους απέδιδαν μεγάλα έργα. Είναι ο ιδρυτής της πρώτης ναυτικής Αμφικτυονίας με κέντρο το ιερό του Ποσειδώνα στην Καλαυρία. Στην Αρκαδία είχε διασωθεί γι’ αυτόν μία όμορφη ιστορία:

Ο φίλος του Άλεως, βασιλιάς της Τεγέας, είχε μια κόρη την Αύγη που ήταν ιέρεια στο ναό της Αλέας Αθήνας. Την είχε αφιερώσει ο πατέρας της και την είχε προειδοποιήσει ότι θα την θανάτωνε αν έσμιγε με άνδρα, γιατί είχε πάρει χρησμό ότι οι γιοι του θα έβρισκαν μια ημέρα τον θάνατο από έναν απόγονό της.

Όταν όμως πέρασε από εκεί ο Ηρακλής, ευρισκόμενος σε κατάσταση μέθης, αποπλάνησε την Αύγη και την άφησε έγκυο. Η θεά εξοργισμένη από την ανόσια πράξη, προκάλεσε ακαρπία. Όταν ο Άλεως ανακάλυψε το γεγονός, παρέδωσε την Αύγη στον Ναύπλιο και του ζήτησε να την φέρει στην θάλασσα και να την καταποντίσει. Στο δρόμο η Αύγη έπεσε στα γόνατα και γέννησε τον γιο της. Ο Ναύπλιος, όχι μόνο δεν την θανάτωσε, αλλά την έδωσε στο βασιλιά της Τευθρανίας (Μυσίας) Τεύθραντα, που την έκανε σύζυγό του. Αργότερα οι Τεγεάτες έχτισαν στην Αγορά ναό της Ειλείθυιας (θεάς της γονιμότητας), μέσα στον οποίο τοποθέτησαν ένα άγαλμα που παρίστανε την Αύγη γονατιστή.

Το παιδί της Αύγης και του Ηρακλή που ονομάσθηκε Τήλεφος, (=φως που έρχεται από μακριά), έγινε μετά τον Τεύθραντα βασιλιάς της Μυσίας. Όταν οι Αχαιοί κατά την Τρωική εκστρατεία αποβιβάστηκαν πρώτα στην χώρα του, ήρθαν αντιμέτωποι με τον Τήλεφο, ο οποίος διέλυσε τα στρατεύματά τους.

Ιωάννης Κ. Μπίμπης, «Αργολικά Παλαμήδης», Προοδευτικός Σύλλογος Ναυπλίου «Ο Παλαμήδης», Ναύπλιο, 2003.

Υποσημειώσεις

[1] Η Λέρνη θεωρείται ως μία από τις κοιτίδες του Νεολιθικού μας πολιτισμού, και σημαντική ναυτική δύναμη της Πρωτοελλαδικής Αργολίδας, με συνεχή κατοίκηση από την 7η χιλιετία (6.800 – 6.500 π.Χ.) Εγκ. Δρανδάκη.

[2] Ντιάνας Αντωνακάτου, Το Ναύπλιον, Αθήναι 1971.

[3] Παυσανίου Δ., 35,2. Βιβλιοθήκη των Ελλήνων. μετ. Α. Γεωργιάδη:

«Ήσαν δε Ναυπλιείς εμοί δοκείν Αιγύπτιοι τα παλαιότερα, παραγενόμενοι δε ομού Δαναώ ναυσίν εις την Αργολίδα ύστερον γενεαίς τρισίν υπό Ναυπλίου του Αμυμώνης, κατωκίσθησαν εν Ναυπλία».

[4] Μιχ. Λαμπρυνίδου, Η ΝΑΥΠΛΙΑ, σελ. 10

[5] Σε παλιά ξένη Εγκυκλοπαίδεια, διαβάζουμε ότι η πόλη κτίσθηκε επάνω στο βραχώδες νησί από αρχαιοτάτων χρόνων, πιθανότατα από ταξιδιώτες που ήλθαν από την θάλασσα:

«Η πεδιάς της Αργολίδος νοτιοδυτικώς κλείεται διά βραχώδους υψώματος, εις ου το βορειδυτικώτερον άκρον υπήρχεν από αρχαιοτάτων χρόνων η πόλις Ναύπλιον ή Ναυπλία κτισθείσα προδήλως υπό μεταναστών εκ θαλάσσης ελθόντων. Βεβαίως το ύψωμα τούτο ήν άλλοτε βραχώδης νήσος προκειμένη της παραλίας, ως είναι και νύν έτι δύο άλλαι μικρότεραι νοτιοανατολικώτερον κείμεναι, ήτις συνηνώθη πρός βορράν και ανατολάς διά προσχώσεως» (Μιχ. Λαμπρυνίδου, «Η Ναυπλία» σελ. 10)

«Η Ναυπλία είναι η μόνη πόλις της αρχαίας Ελλάδος, ήτις εκτίσθη επί βραχώδους και πανταχόθεν της θαλάσσης περιρρεομένου ακρωτηρίου, χωριζομένη από της μεσογαίας δι’ υψηλού και δυσάντους (δυσανάβατου) όρους, του Παλαμηδίου, και μόνον διά στενής παρά τους πρόποδας αυτού λωρίδος συγκοινωνούσα προς την συνεχομένην στερεάν». ( Μιχ. Λαμπρυνίδου «Η εποίκισις της Αργολικής χερσονήσου κατά τους προϊστορικούς χρόνους» σελ. 15-16)

Σε κάποια πανάρχαια εποχή, από μια τοπική γεωλογική μεταβολή, η θάλασσα είχε κατακλύσει όλο το μέρος της σημερινής αργολικής πεδιάδας. Μέσα απ’ αυτήν την λιμνοθάλασσα ξεπρόβαλλαν δύο τρία πετρονήσια του Ναυπλίου, της Τίρυνθος και της κατοπινής ακρόπολης του Άργους, Λάρισας. Με το πέρασμα των αιώνων σχηματίσθηκε από τις προσχώσεις του Ινάχου και των άλλων μικρότερων ποταμών η αργολική πεδιάδα.

Το Ναύπλιον όμως κράτησε την νησιώτική του ιδιότητα. Ώσπου μια κατακόρυφη κατακρήμνιση πετρωμάτων γεφύρωσε το χάσμα ανάμεσα Παλαμήδι – Ναύπλιον και του στέρησε τον νησιώτικο του χαρακτήρα:

«Διά ρήξεως του εδάφους εσχηματίσθη βαθεία χώρα πληρωθείσα διά κροκαλοπαγών πετρωμάτων. Βραδύτερον επελθούσης καταστροφής τούτον, ένεκα κατακορύφου κινήσεως του εδάφους, επετράπη η είσοδος θαλασσίων υδάτων τα οποία περιέλαβον ολόκληρον την πεδιάδα του Άργους. Τα υψώματα της Τίρυνθος, του Ναυπλίου απετελούν νήσους. Βραδύτερον οι ποταμοί εσχημάτισαν την Αργολικήν πεδιάδα χώραν ποταμογενή» (Μιχ. Λαμπρυνίδου Η Ναυπλία σελ. 10)

[6] Οι ονομασίες Ναύπλιος «ταίς ναυσί πλέω» και Ναυπλία, φανερώνουν τους στενούς δεσμούς της πόλης και την αποκλειστική ασχολία «των ταίς ναυσί αεί πλεόντων» κατοίκων της με τη αμφικτυονία της Καλαυρίας (Πόρου), την παράδοση για καταγωγή του πρώτου Ναυπλίου από τον Ποσειδώνα και την προς τιμήν του ανέγερση του πρώτου ναού, και τις ονομασίες Οίαξ και Ναυσιμέδων που έδωσε ο δεύτερος Ναύπλιος στα παιδιά του. (Μιχ. Λαμπρυνίδου), «Η εποίκισις της Αργολικής χερσονήσου κατά τους προϊστορικούς χρόνους», σελ. 28.

[7] Σχόλια εις Ευρ. Ορέστεια:

«Ναύπλιος γάρ Αργείος ανήρ, ναυτικής εμπειρίας έμπειρος, ήν δ’ ούτος υιός Ποσειδώνος και Αμυμώνης˙ ή ότι εν λιμένι διέτριβεν, εκ τούτου ομώνυμος αυτώ ο λιμήν» ( Μιχ. Λαμπρυνίδου, Η Ναυπλία σελ. 11).

argolikeseidhseis.gr 
Share:

Ηραίον ή Αβδήμπεη Ναυπλίου.

Το δημοτικό διαμέρισμα Ηραίο βρίσκεται στο δυτικό άκρο του Καλλικρατικού Δήμου. Προηγουμένως άνηκε στο Δήμο Μιδέας και αποτελεί το φυσικό σύνορο με το Δήμο Άργους, καθώς συνορεύει με τα χωριά Λάλουκας και Κουρτάκι.
Στο κέντρο του Αργολικού κάμπου, που είναι κατάφυτο από πορτοκαλιές, το Ηραίο απέχει 6 χιλιόμετρα από το Άργος και 9 από το Ναύπλιο.
    iraio1
                                                                    I.N. Γέννησης - Κεντρική Πλατεία Ηραίου

Πολλοί στην Αργολίδα αποκαλούν το Ηραίο “Αβδήμπεϊ”. Σύμφωνα με ιστορίες, που οι γέροντες του χωριού θυμούνται και εξιστορούν, στο χωριό ζούσε ο Τούρκος Αβδήμπεης. Είχε σημαντική διοικητική θέση και προς τιμήν του δόθηκε το όνομά του στο χωριό.
Το Ηραίο δεν είναι ένα μεγάλο “καμποχώρι”, αλλά αποτελείται από όμορφα περιποιημένα σπίτια στα οποία κατοικούν σήμερα (2011) 46 οικογένειες. Οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού είναι περίπου 130 και ασχολούνται ως επί το πλείστον με τη γεωργία. (Καλλιέργεια εσπεριδοειδών – κυρίως πορτοκάλια). Περίπου (σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία προηγούμενων ετών) το 20 % του πληθυσμού δραστηριοποιείται σε επαγγέλματα μη αγροτικού ενδιαφέροντος.
    iraio2
                                                                    Παδική χαρά στο κέντρο του Ηραίου
Στο Ηραίο, ο επισκέπτης θα βρει 3 εκκλησιαστικούς ναούς. Τον Άγιο Νικόλαο στο κέντρο του Ηραίου, (είναι και ο πολιούχος του χωριού), όπου την ημέρα εορτασμού του πραγματοποιείται στο χωριό ένα παραδοσιακό πανηγύρι. Επίσης θα συναντήσει τους ναούς του Αγίου Νικολάου και Αγίου Γεωργίου (ο τελευταίος αποτελεί και το ναού του κοιμητηρίου του χωριού).
Πολύ δραστήριος είναι ο Σύλλογος Γυναικών Ηραίου, με ποικίλο πολιτιστικό και πολιτισμικό έργο.
Κάθε χρόνο την 1η Ιουλίου διοργανώνει πληθώρα εκδηλώσεων. Αξίζει είτε να τις παρακολουθήσετε ως θεατές είτε να συμμετάσχετε σε αυτές.
Το Αβδήμπεη και, σύμφωνα με τη Μεταξική μετονομασία του, Ηραίο είναι ένα αγροτικό χωριό στο κέντρο του Αργολικού κάμπου φημισμένο για την ποιότητα των εσπεριδοειδών του.
Στις 15/01/1966 ο οικισμός Ηραίο αποσπάσθηκε από την Κοινότητα Ανυφίου και ορίσθηκε ως έδρα της Κοινότητας Ηραίου. Στις 04/12/1997 η Κοινότητα Ηραίου καταργήθηκε και συνενώθηκε με το Δήμο Μιδέας.
Το χωριό έχει μια πλούσια ιστορία. Από εκεί ήταν ο σπουδαίος αγωνιστής του 21Δημήτριος Σουρήλος ή Αναγνώστης, που διετέλεσε υπασπιστής του Καραϊσκάκη και έγινε αξιωματικός Β΄ τάξης. Έλαβε μέρος στην άλωση του Παλαμηδιού. Δεν είχε καλές σχέσεις με τον Αργείο προύχοντα Δημ. Τσώκρη. Επόμενο ήταν να γίνει απόκληρος και να πεθάνει φτωχός και αβοήθητος.
Το έτος 1824 φθάνει στην Αργολίδας ο Σπυρίδων Τρικούπης. Αγοράζει αμέσως μεγάλες κτηματικές εκτάσεις στο Αβδήμπεη. Αργότερα (1829-1830) τις πουλάει στους επιφανείς Αναπλιώτες Γ. Αντωνοπουλο, Γ. Κωτσάκη και Μιχαήλ Ιατρό.
Κατά το μαρτυρικό Μάιο του 44 στην Αργολίδα εκτελούνται μέσα σε μια μέρα από τις δυνάμεις κατοχής και τα τάγματα ασφαλείας 200 άτομα σε όλη την Αργολίδα. Στο Αβδήμπεη εκτελούνται τρία επίλεκτα μέλη της εκεί Κοινότητας.

Τα αποτελέσματα των Κοινοτικών εκλογών στο Αβδήμπεη από το έτος 1978 μέχρι το 1994.
Το 1978 εκλέγεται ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΑΝΑΙΝΑΣ με 79 ψήφους, ο ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΗΤΡΟΣΥΛΗΣ παίρνει 75
Το 1982 εκλέγεται ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΙΚΟΣ με 103 ψήφους, ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΑΝΑΙΝΑΣ παίρνει 86
Το 1986 επανεκλέγεται ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΙΚΟΣ με 98 ψήφους, ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΥΡΙΖΑΣ παίρνει 88
Το 1990 εκλέγεται για μια μόνον ψήφο (Γιάννη εσύ τί ψήφισες;) ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΙΟΛΙΟΣ με 96 ψήφους, ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΙΚΟΣ παίρνει 95
Το 1994 επανεκλέγεται ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΙΟΛΙΟΣ με 101 ψήφους, ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΙΚΟΣ παίρνει94
Μετά τέρμα η Κοινότητα.

http://airetika.blogspot.com 
Share:

Τρίτη, 2 Ιουλίου 2019

Αμοργός. Το νησί του απέραντου γαλάζιου

Όποιος επισκεφτεί την Αμοργό θα καταλάβει αμέσως γιατί η ταινία Απέραντο Γαλάζιο γυρίστηκε εδώ. Το ιδιαίτερα μεγάλο υψόμετρο του βραχώδους νησιού κάνει τη θέα της θάλασσας του Αιγαίου αφοπλιστική, ενώ οι παραλίες της Αμοργού με τα κρυστάλλινα, πεντακάθαρα νερά και τις σπηλιές τους μαγεύουν τον επισκέπτη.
Τα αρχαιολογικά ευρήματα που βρέθηκαν στις τρεις αρχαίες πόλεις του νησιού, Αρκεσίνη, Αιγιάλη και Μινώα, που ιδρύθηκε από τους Κρήτες, χρονολογούνται από την πρωτοκυκλαδική εποχή και μαρτυρούν τη μακρά της ιστορία, ενώ η ήπια τουριστική ανάπτυξη επιτρέπει στο νησί να διατηρεί το παραδοσιακό κυκλαδίτικό του χρώμα. Οι κάτοικοι εδώ υποδέχονται τον επισκέπτη σαν να ήταν φίλοι από παλιά και τον προσκαλούν να ζήσει μαζί τους αξέχαστες στιγμές. Τα καταλύματα του νησιού είναι κυρίως ενοικιαζόμενα δωμάτια, ενώ υπάρχουν και κάποιες μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες.


Χώρα

Χτισμένη στο κέντρο του νησιού ανάμεσα σε μικρούς λόφους η λαβυρινθώδης Χώρα της Αμοργού αποτελεί για πολλούς την ομορφότερη χώρα την Κυκλάδων. Τα μικρά κατάλευκα σοκάκια της, τα στολισμένα με ανθισμένες βουκαμβίλιες παραδοσιακής κυκλαδικής αρχιτεκτονικής σπίτια της, τα παραδοσιακά καφενεία αλλά και οι σκιερές πλατείες της προσκαλούν τον επισκέπτη να αφεθεί στη μαγεία της. Περάστε ένα πρωινό περιπλανώμενοι στα σοκάκια της, ξαποστάστε στα καφενεία για να γευτείτε παραδοσιακό κυκλαδίτικο πρωινό, επισκεφτείτε το Κάστρο και τις εκκλησίες, μιλήστε με τους ντόπιους που πάντα υποδέχονται τον επισκέπτη με ένα μεγάλο ειλικρινές χαμόγελο. Το απόγευμα όλο το νησί μαζεύεται εδώ για να απολαύσει τις τοπικές γεύσεις στα ουζερί και στα εστιατόρια, ενώ το βράδυ σερβίρεται άφθονη παραδοσιακή ψημένη ρακή σε όλα τα μπαρ. Μην εκπλαγείτε αν ξαφνικά πέσετε πάνω σε κάποια αυθόρμητη γιορτή στους δρόμους της Χώρας.Αυτή θα είναι σίγουρα μία ακόμη από τις μικρές εκπλήξεις που σας επιφυλάσσει!

Κατάπολα

Τα Κατάπολα είναι το ένα από τα δύο λιμάνια του νησιού. Από εδώ ξεκινούν πολλά καραβάκια που σας οδηγούν σε μαγικές παραλίες. Στη μαρίνα του χωριού αράζουν πολλά σκάφη και μικρά κρουαζιερόπλοια.

Αιγιάλη

Η Αιγιάλη είναι το δεύτερο λιμάνι της Αμοργού. Κατά μήκος της πανέμορφης παραλίας της θα βρείτε πολλά beach bar και ταβέρνες, ενώ εδώ συγκεντρώνονται οι περισσότεροι νέοι, καθώς στην Αιγιάλη βρίσκεται το κάμπινγκ του νησιού. Σκαρφαλωμένα στο βουνό πίσω από την Αιγιάλη βρίσκονται τρία πανέμορφα χωριά: τα Θολάρια, η Λαγκάδα και ο Ποταμός. Σε όλα θα βρείτε προσεγμένα εστιατόρια και μπαρ. Επισκεφτείτε τα την ώρα της δύσης του ηλίου και η θέα θα σας ανταμείψει!


Μονοπάτια

Η Αμοργός φημίζεται για τα σηματοδοτημένα μονοπάτια της, τα οποία καλύπτουν όλο το νησί. Περπατώντας σε αυτά, ο επισκέπτης απολαμβάνει τη φυσική ομορφιά της Αμοργού, ανακαλύπτει μνημεία πολιτιστικού ενδιαφέροντος και μαγεύεται από τη θέα του απέραντου Αιγαίου.
Η Παλιά Στράτα χαρακτηρίζεται ως δύσκολο μονοπάτι, έχει μήκος 11,5 χλμ. και ξεκινά από τη Χώρα, συνεχίζει προς το Μοναστήρι της Χοζοβιώτισσας, κατευθύνεται προς τον Ποταμό και καταλήγει στον Όρμο της Αιγιάλης. Ο μέσος όρος διάρκειας της διαδρομής είναι τέσσερις ώρες.
Ο Φωτοδότης, που συνδέει τη Χώρα με τα Κατάπολα, έχει μήκος 3,5 χλμ και μπορείτε να το κατηφορίσετε από τη Χώρα μέσα σε περίπου μία ώρα, θαυμάζοντας τη θέα της θάλασσας.
Η Ιτώνια (Λεύκες, Άγιοι Σαράντα, Καμάρι, Καστρί (Αρχαία Αρκεσίνη), Βρούτση, Ραχούλα, Αρκεσίνη) αποτελεί το πολιτιστικό μονοπάτι του νησιού, καθώς κατά τη διάρκεια των 10χλμ. του ο περιηγητής ανακαλύπτει την πολιτιστική εξέλιξη του νησιού ανά τους αιώνες. Θεωρείται δύσκολο μονοπάτι και ο μέσος όρος της διαδρομής υπολογίζεται περίπου στις τρεις ώρες.
Το μονοπάτι της Μελανίας (Όρμος Αιγιάλης, Λαγκάδα, Στρούμπος, Παναγία Επαναχωριανή, Θολάρια) μήκους 4,5 χλμ. περνά μέσα από παραδοσιακούς οικισμούς και ερείπια της πρωτοκυκλαδικής και μεσοκυκλαδικής εποχής, ενώ η θέα του όρμου της Αιγιάλης είναι συγκλονιστική. Πρόκειται για εύκολο μονοπάτι που μπορείτε να διασχίσετε σε περίπου δύο ώρες.
Το μονοπάτι «Παν» (Λαγκάδα, Άγιος Ιωάννης, Σταυρός, Κρίκελος) μήκους 6,5 χλμ., που περνά από το βυζαντινό μοναστήρι του Ιωάννη του Θεολόγου και το ξωκλήσι του Σταυρού, οδηγεί στο υψηλότερο σημείο του νησιού στο όρος Κρίκελος, στα 821μ. πάνω από τη θάλασσα. Αν και θεωρείται δύσκολο μονοπάτι, διάρκειας περίπου δύο ωρών, αξίζει τον κόπο να το περπατήσετε. Η θέα της απεραντοσύνης του Αιγαίου που αγκαλιάζει ολόκληρο το νησί θα σας καθηλώσει!
Τέλος, ο Βαλσαμίτης (Κατάπολα, Άγιος Γεώργιος Βαλσαμίτης, Αγία Μαρίνα, Μινώα) περνά από το μετόχι του Αγίου Γεωργίου του Βαλσαμίτη και καταλήγει στην αρχαία Μινώα όπου σώζονται τμήματα του τείχους της πόλης, καθώς και του σταδίου, του γυμνασίου και του ναού του Διονύσου. Πρόκειται για εύκολο μονοπάτι διάρκειας μίας ώρας.
Συμβουλή: Αν επιθυμείτε να περπατήσετε στα μονοπάτια της Αμοργού, θα πρέπει να ξεκινήσετε πολύ νωρίς το πρωί, να φοράτε σταθερά παπούτσια και να κουβαλάτε μαζί σας νερό και αντιανεμικό, διότι σε κάποια σημεία ο αέρας φυσάει ανελέητα!


Μονή Παναγίας της Χοζοβιώτισσας

Στα 300 μέτρα από τη θάλασσα, στο βουνό του Προφήτη Ηλία, δεσπόζει κατάλευκο ένα μικρό θαύμα της ανθρώπινης φύσης: η Μονή της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας. Ορατή μόνο από τη θάλασσα, αποτελεί ένα μοναδικό δημιούργημα της ανθρώπινης θέλησης κόντρα στα φυσικά στοιχεία. Σαν ένα γιγάντιο χέρι να την ζωγράφισε στο βράχο, η θέα της προκαλεί δέος και θαυμασμό και κάνει τον επισκέπτη να αναρωτιέται πώς τον 10ο αιώνα κάποιοι άνθρωποι κατάφεραν να φτιάξουν αυτό το αρχιτεκτονικό αριστούργημα, ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά μνημεία της Ελλάδας. Η λαϊκή παράδοση λέει ότι η εικόνα της Παναγίας, από την οποία και ονομάστηκε η Μονή, έφτασε με θαυμαστό τρόπο από το Χόζοβο ή Χόζοβα της Παλαιστίνης. Τα κελιά των μοναχών, τα μαγειρεία, οι αποθήκες και όλοι οι υπόλοιποι χώροι της μονής είναι υπόσκαφοι, ενώ στο εσωτερικό της φυλάσσονται ανεκτίμητοι εκκλησιαστικοί θησαυροί: βυζαντινές εικόνες και χειρόγραφα ευαγγέλια. Στη γιορτή της Παναγίας στις 21 Νοεμβρίου, διοργανώνεται πανηγύρι με φαγητό και παραδοσιακό αμοργιανό γλυκό παστέλι, ενώ το Πάσχα η εικόνα της Παναγίας περιφέρεται σε όλο το νησί.
Δοκιμάστε:
Ξεροτήγανα (τηγανητές πίτες, γεμισμένες με σέσκουλο και μάραθο)
Λαδοτύρι
Πατατάτο (κατσικάκι με πατάτες στο φούρνο)
Ψημένη ρακή
Παστέλι


Παραλίες

Οι παραλίες της Αμοργού είναι μοναδικές: τα καταγάλανα νερά, τα βράχια που δημιουργούν μικρές κρυψώνες, η απεραντοσύνη του Αιγαίου, συνθέτουν ένα ξεχωριστό σύνολο. Λίγες από αυτές είναι οργανωμένες παραλίες, ενώ οι περισσότερες είναι προσβάσιμες είτε με τα πόδια είτε με καραβάκι.
Στην Αγία Άννα, την παραλία της ταινίας «Απέραντο Γαλάζιο», θα βρείτε δύο πανέμορφους όρμους. Το εκκλησάκι της Αγίας Άννας δεσπόζει στον έναν από αυτούς, ενώ όσο κολυμπάς βλέπεις τη Μονή της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας. Η παραλία έχει μικρό βότσαλο, βράχια και σπηλιές, τα νερά είναι κρυστάλλινα και ενδείκνυνται για παρατήρηση με μάσκα.
Η μοναδική παραλία του Μούρου με τους βράχους που ξεπηδούν μέσα από τα καταγάλανα νερά, το ψιλό χαλίκι και τους θεόρατους βράχους που δημιουργούν σκιά αλλά και μικρές κρυψώνες, θα σας συνεπάρει! Απολαύστε τη θέα που κόβει την ανάσα από την καφετέρια που βρίσκεται στην κορυφή του μονοπατιού και οδηγεί στην παραλία.
Ο Άγιος Παύλος είναι μια μικρή χερσόνησος με ψιλόβότσαλο. Από εδώ φεύγουν τα καραβάκια που πηγαίνουν στη Νικουριά, ένα μικρό νησί με δύο πανέμορφες παραλίες.
Η παραλία της Αιγιάλης είναι η μεγαλύτερη αμμώδης παραλία του νησιού. Εδώ θα βρείτε πολλά beach bar και ταβέρνες. Στο τέλος της παραλίας ξεκινά το μονοπάτι που οδηγεί στην απομονωμένη παραλία του Λεβροσού.
Ο Όρμος της Καλοταρίτισσας βρίσκεται στο νοτιότερο σημείο του νησιού. Πρόκειται για μια οργανωμένη αμμώδη παραλία με beach bar και καταγάλανα νερά. Από εδώ ξεκινούν τα καραβάκια που πηγαίνουν στην πανέμορφη παραλία της Γραμβούσσας, με τη λευκή άμμο και τα γαλαζοπράσινα νερά.
Το Μαλτέζι είναι προσβάσιμο μόνο με το καραβάκι που ξεκινά από τα Κατάπολα. Είναι οργανωμένη, αμμώδης παραλία με γαλαζοπράσινα νερά και beach bar.
Η Μικρή Βλυχάδα είναι ήσυχη και απομονωμένη παραλία με βότσαλο και πεντακάθαρα νερά. Η πρόσβαση σε αυτή είναι λίγο δύσκολη, καθώς γίνεται μόνο με τα πόδια από ένα μονοπάτι που ξεκινά από τα Θολάρια.
Στον Όρμο Λίβερου, μια μικρή βραχώδη παραλία, εκτός από τα καταγάλανα νερά, θα βρείτε και το εντυπωσιακό ναυάγιο «Ολυμπία», που εμφανίζεται στην ταινία «Απέραντο Γαλάζιο».
Δραστηριότητες στο νησί
  • Ιππασία.
  • Πεζοπορία και ορειβασία (υπάρχουν πολλά σηματοδοτημένα μονοπάτια και το νησί είναι από τα πιο οργανωμένα κυκλαδονήσια για τρέκινγκ).
  • Ορειβασία.
  • Κολύμπι στην Aγία Άννα, στον όρμο της Aιγιάλης, στη Λεβρωσό, στην Ψιλή Άμμο, στο Xόχλακα, στα Xάλαρα, στις παραλίες της Kαλοταρίτισσας, του Mούρου, της Mαύρης Mύτης, καθώς και στο Αμμούδι, στο Kάτω Kρωτήρι, στον Κάτω Κάμπο, στον Μεγάλο Ρούκουνα, στον Άγιο Παντελεήμονα, στο Mαρτέζι, στις Πλάκες και στην αμμουδιά της Νικουριάς.
  • Επίσκεψη σε κοντινά νησάκια. Στα ΝΔ, το νησάκι Άνυδρος (Αμοργοπούλα). Λίγο έξω από τον όρμο της Αιγιάλης, το νησάκι Νικουριά (υψόμετρο 365 μ.), με το εκκλησάκι της Παναγίας της Νικουριανής και λείψανα εγκατάστασης ιστορικών χρόνων. ΝΔ της Νικουριάς, η νησίδα Άτιμο. Απέναντι από τον όρμο της Καλοταρίτισσας, η Γραμβούσσα, με πολύ όμορφη παραλία, και η Ψαλίδα. Απέναντι από το ακρωτήρι Τουρλίδα (Τρούλλη), η Πεταλίδα. Κάτω από το μοναστήρι της Χοζοβιώτισσας και σε μικρή απόσταση από τις ακτές, οι βραχονησίδες Μικρό και Μεγάλο Βιόκαστρο.
 
ΑΝΑΧΩΡΗΣΕΙΣ ΠΛΟΙΩΝ
powered by GTP logo
Βρέθηκαν δρομολόγια μόνο από κοντινά λιμάνια
06:00
 
Μικρές Κυκλάδες Ν.Ε.
07:00
 
Μικρές Κυκλάδες Ν.Ε.
07:30
 
Golden Star Ferries
14:00
 
Seajets
14:10
 
Seajets
19:00
 
Blue Star Ferries (H.Q.)
19:30
 
ΑΙΓΙΑΛΗ - ΚΑΤΑΠΟΛΑ
Μικρές Κυκλάδες Ν.Ε.
ΑΦΙΞΕΙΣ ΠΛΟΙΩΝ
Βρέθηκαν δρομολόγια μόνο από κοντινά λιμάνια
06:50
 
ΚΑΤΑΠΟΛΑ - ΑΙΓΙΑΛΗ
Μικρές Κυκλάδες Ν.Ε.
13:30
 
Seajets
13:45
 
Seajets
15:10
 
Blue Star Ferries (H.Q.)
19:20
 
Μικρές Κυκλάδες Ν.Ε.
20:20
 
Μικρές Κυκλάδες Ν.Ε.
23:00
 
Golden Star Ferries

 
Share:

Σύρος. H «βασίλισσα» των Κυκλάδων

Χρόνος ξεκούρασης σε ρετρό ατμόσφαιρα, με μουσική από τις βεγγέρες και τις λαμπερές δεξιώσεις του 19ου αιώνα, με ποιότητα και μεγαλείο από περασμένους καιρούς, μεγαλόπρεπα αστικά μέγαρα, επιβλητικά νεοκλασικά, κυκλαδίτικα σοκάκια και δύο «διαφορετικούς» λόφους που ενώνονται στο όνομα της πίστης. Η αλλιώτικη και αρχοντική Σύρος είναι ο ιδανικός προορισμός για εκείνους που επιθυμούν τη χαλάρωση σε ένα μέρος που συνδυάζει το παρελθόν και το παρόν, το κλασικό, το παραδοσιακό και το σύγχρονο σε ένα κράμα που ξυπνά όλες τις αισθήσεις.
Η περιπλάνηση ξεκινά από τις πρώτες κιόλας εικόνες που αντικρίζει ο επισκέπτης καθώς φτάνει στο λιμάνι του νησιού, με το βλέμμα του να μαγνητίζεται αμέσως από τις δύο κορυφές που δεσπόζουν και τον καλωσορίζουν. Στον κάθε λόφο στέκεται από μία εκκλησία, ο βυζαντινός, ορθόδοξος ναός της Αναστάσεως στην κορυφή του λόφου Βροντάδου και ο καθεδρικός, μπαρόκ καθολικός ναός του Αγίου Γεωργίου, στον αντικρινό λόφο της Άνω Σύρου. Ο ναός αυτός ανοικοδομήθηκε κατά τη διάρκεια της Λατινοκρατίας, όταν ο οικισμός είχε καταληφθεί από τους Ενετούς και οι ντόπιοι ασπάζονται το καθολικό δόγμα.



Απλωμένη αμφιθεατρικά επάνω στους λόφους μέχρι και τις ακτές γύρω από το λιμάνι, βρίσκεται η πρωτεύουσα, η Ερμούπολη. Μαρμαροστρωμένοι δρόμοι, ψηλοτάβανα νεοκλασικά κτίρια, αύρα ιστορική, το Δημαρχείο του 19ου αιώνα στην κεντρική πλατεία που είναι σήμα κατατεθέν της Σύρου, έργο του Τσίλερ, και γύρω του το περίφημο θέατρο Απόλλων, η λέσχη Ελλάς, ο κινηματογράφος Παλλάς και το μέγαρο του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου.
Ο μεσαιωνικός οικισμός της Άνω Σύρου, με την ενετική ιστορία φανερή σε κάθε βήμα και τον καθολικό ναό του Σαν Τζώρτζη, είναι χτισμένος από το 300 μ.Χ και περιλαμβάνεται στους προστατευόμενους ιστορικούς οικισμούς. Είναι το υψηλότερο κομμάτι της Ερμούπολης, ενώ με λευκά κυκλαδίτικα σπίτια με τους βασιλικούς και τις βουκαμβίλιες αποτελεί το «μπαλκόνι» της πόλης από όπου μπορεί να θαυμαστεί η μαγευτική θέα προς το λιμάνι.



Εκεί κανείς ταξιδεύει στον χρόνο και ακούει το μπουζούκι του Βαμβακάρη να αντιλαλεί στα στενά σοκάκια από το αναπαλαιωμένο σπίτι του, που πλέον στεγάζει το μουσείο Μάρκου Βαμβακάρη, που φιλοξενεί προσωπικά αντικείμενα, χειρόγραφα κείμενα και ένα ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ. Ο μεγάλος Έλληνας συνθέτης που γεννήθηκε στη Σύρο και από εκείνη εμπνεύστηκε ένα από τα πιο γνωστά του κομμάτια, τη «Φραγκοσυριανή», τιμάται από τους κατοίκου του νησιού μέσω της ομώνυμης με εκείνον πλατείας και της προτομής του που κοσμεί αυτήν.
Πιο χαμηλά, προς τη θάλασσα, βρίσκεται η πλατεία Μιαούλη με τον Ανδριάντα του Ανδρέα Μιαούλη, το Πνευματικό κέντρο και η Δημοτική Βιβλιοθήκη που διαθέτει σπάνιο υλικό για την ιστορία της Σύρου, ενώ κοντά στην πλατεία, βρίσκεται και το θέατρο Απόλλων, που αποτελεί μικρογραφία της σκάλας του Mιλάνου. Όλη η περιοχή μοιάζει να διατηρεί κάτι από την παλιά της αίγλη, τότε που συγκέντρωνε την αριστοκρατία της πόλης και έχει χαρακτηριστεί Εθνικό Ιστορικό Ορόσημο.



Στο νησί υπάρχουν ιστορικό-λαογραφικό μουσείο και αρχαιολογικό μουσείο, ενώ αυτό που προκαλεί ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι το βιομηχανικό μουσείο Ερμούπολης, το οποίο είναι το μοναδικό του είδους του στο Αιγαίο. Ο επισκέπτης μπορεί να περιπλανηθεί στα βιομηχανικά κτίρια, όπου στεγάζεται το μουσείο με τη μεγάλη συλλογή εργαλείων, εξοπλισμού και μηχανημάτων της χρυσής βιομηχανικής εποχής, από εργαστήρια λουκουμοποιίας μέχρι τυπογραφίας, τις μόνιμες συλλογές και εκθέματα για τη ναυτιλία, τη βιομηχανία και την ίδια την Ερμούπολη.
Ακόμα, κοντά στην αριστοκρατική συνοικία Βαπόρια με τα επιβλητικά αρχοντικά που αγναντεύουν το πέλαγος, ο Άγιος Νικόλαος που ξεχωρίζει για την ομορφιά, τον τρούλο και το επιβλητικό του μέγεθος, γεμίζει με δέος τον ταξιδιώτη. Το εσωτερικό του με το μαρμάρινο τέμπλο, τον δεσποτικό θρόνο και τους πολυελαίους από την Τεργέστη κλέβουν την ανάσα. Άξιο να αναφερθεί είναι και πως η εκκλησιαστική χορωδία του ναού λειτουργεί από το 1920 και ότι στον Ναό βρίσκεται και η εικόνα Κοιμήσεως της Θεοτόκου, έργο του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου. Η εικόνα είναι έργο του 1562-64, μεταξύ των πρώτων έργων του Θεοτοκόπουλου σε ηλικία 19-22 ετών.



Το βόρειο μέρος του νησιού είναι ορεινό και δυσπρόσιτο αλλά με εκπληκτικά τοπία και γραφική ομορφιά, λιγοστά μονοπάτια, γεφυράκια και παρθένες παραλίες, ενώ στο νότιο, πεδινό μέρος του βρίσκονται οι περισσότεροι οικισμοί και οι παραλίες. Εκεί, το οδικό δίκτυο είναι άριστο και οι δρόμοι συνδέουν όλα τα χωριά και την Ερμούπολη μεταξύ τους, ενώ υπάρχουν σύγχρονες ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις και οργανωμένες παραλίες.
Εκτός από την Ερμούπολη, στη Σύρο υπάρχουν μικρά θέρετρα, ψαροχώρια, εξοχές και όμορφες παραλίες. Τα μεγαλύτερα χωριά της Σύρου είναι ο Γαλησσάς, το Κίνι, ο Πάγος τα Χρούσσα, η Ποσειδωνία, η Βάρη και ο Φοίνικας. Οι εξοχικές κατοικίες της Ποσειδωνίας διατηρούν την αρχοντιά της πρώτης Ελληνικής αστικής τάξης η οποία δημιουργήθηκε στην Ερμούπολη τον 19ο αιώνα.



Η Ντελαγκράτσια ή Ποσειδωνία ήταν κάποτε τόπος παραθερισμού για τους αριστοκράτες και είναι στολισμένη με εντυπωσιακά αρχοντικά και νεοκλασικά σπίτια, ενώ ιδιαίτερη ομορφιά έχει και ο μικρός και απάνεμος όρμος της Βάρης και το Κίνι, στα δυτικά του νησιού, που διαθέτει παραδοσιακές ταβέρνες με φρέσκο ψάρι. Οι επιβλητικές εξοχικές κατοικίες στην Ποσειδωνία, η πέτρινη προβλήτα με τους φοίνικες στον Γαλισσά και τα γραφικά ξωκλήσια στα Χρούσσα είναι μόνο μερικά από τα αξιοθέατα που αξίζει να δει κανείς στους όμορφους οικισμούς.
Όσον αφορά τις παραλίες με τα διαυγή, γαλάζια νερά και τις όμορφες ακτές με τη θέα στο απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου, ο επισκέπτης έχει μεγάλο αριθμό επιλογών. Η παραλία του Γαλησσά με την όμορφη αμμουδιά και των Αγκαθωπών με τα ρύκια κατά μήκος της, στα δυτικά, είναι οι πιο γνωστές και δημοφιλείς, ενώ στην παραλία της Ερμούπολης υπάρχουν καφέ-μπαρ, καταστήματα, ταβέρνες, εστιατόρια, καθώς και το καζίνο, που στεγάζεται σε μέγαρο του 1830. Άλλες μικρές, πανέμορφες παραλίες της Σύρου είναι ο έρημος κολπίσκος της Λίας, η Βαρβαρούσα, το Μαρμάρι και ο Αετός, όπου μπορείτε να φτάσετε με καραβάκι.



Με σκάφος ή περπατώντας μπορεί να επισκεφθεί κανείς τον όρμο των Γραμμάτων με τις επιγραφές πάνω στα βράχια. Οι ευχές, οι προσευχές και τα ονόματα, που είναι σκαλισμένα και χρονολογούνται στους ρωμαϊκούς και βυζαντινούς χρόνους, προέρχονται από ναυτικούς που έβρισκαν εκεί καταφύγιο από την κακοκαιρία..
Σε αντίθεση με τα περισσότερα άλλα νησιά, η Σύρος παραμένει ζωντανή και κατά την περίοδο του χειμώνα, στο οποίο έχουν σημαντικό ρόλο οι φοιτητές των πανεπιστημιακών σχολών που βρίσκονται εκεί, αλλά και η πολιτισμική δραστηριότητα που υπάρχει στο νησί (θεατρικές και κινηματογραφικές παραστάσεις, μουσικοχορευτικές εκδηλώσεις, επιμορφωτικά σεμινάρια και εκθέσεις).



Ξεχωριστή είναι και για τα τοπικά της προϊόντα η «βασίλισσα» των Κυκλάδων με το ιδιαίτερα γνωστό και αγαπητό συριανό τυρί της, «Σαν Μιχάλη», το σκληρό, υποκίτρινο τυρί που παράγεται αποκλειστικά στο νησί και έχει αναγνωριστεί επίσημα ως προϊόν Π.Ο.Π. Στη Σύρο, παράγεται και εξαιρετική «Κοπανιστή» όπως και τα φημισμένα «σκορδολουκάνικα».
Τέλος, ιδιαίτερα γνωστά είναι τα πάνω από είκοσι διαφορικών ειδών λουκούμια της και οι χαλβαδόπιτες της, που αποτελούν γλυκίσματα με εξαίρετη γεύση και χαμηλά λιπαρά. Ακόμα, στους βραχώδεις λόφους του νησιού, οι κάτοικοι του μαζεύουν γευστική κάπαρη, θυμάρι, φασκόμηλο, ρίγανη, χαμομήλι και άλλα βότανα.

Πως θα πάτε
Που θα μείνετε - Τι να δείτε

ellines.com 
Share:

Σκόπελος. Εκεί που θάλασσα και φύση γίνονται ένα

Χαλαρότητα, ονειρεμένη φυσική ομορφιά και τοπικός χαρακτήρας, σμαραγδένια νερά, κρυμμένες παραλίες εκστατικής αισθητικής και μυρωδάτα πεύκα, μια πόλη-ζωγραφιά, με στενά σοκάκια και νεοκλασικά που την αποθεώνουν αρχιτεκτονικά. Η Σκόπελος, το πιο πράσινο νησί της χώρας, όπου το πυκνό των δασών ενώνεται με το βαθύ γαλάζιο της θάλασσας και του ουρανού, είναι μία ειδυλλιακή γη, ένας μικρός παράδεισος και ιδανικός προορισμός για διακοπές.
Η ζωντανή ιστορία γιορτάζει με το παρόν και το ζεύγος αυτό κάνει το νησί κάτι περισσότερο από έναν απλό τουριστικό προορισμό. Μαζί με τα επιβλητικά μοναστήρια και την αυθεντική νησιωτική ατμόσφαιρα, που συνθέτουν την εικόνα της Σκοπέλου, τα βουνά της με τις πολλές πηγές αποτελούν ένα ακόμη μοναδικό στολίδι του νησιού.



Η περιήγηση αρχίζει από την πρωτεύουσα του νησιού, την πανέμορφη, παραδοσιακή, επίσημα χαρακτηρισμένη ως διατηρητέα, και αμφιθεατρικά χτισμένη Χώρα, με τα γραφικά πλακόστρωτα σοκάκια, τις διάσπαρτες εκκλησίες και τα υπέροχα εκκλησιαστικά μνημεία. Οι όμορφες νησιώτικες κατοικίες με τις ολάνθιστες αυλές περιβάλλουν την παλιά Επισκοπή, το Λαογραφικό Μουσείο, το Αρχαίο Ασκληπιείο στη θέση Αμπελική, το σπίτι του λογοτέχνη Παύλου Νιρβάνα και το Ενετικό Κάστρο του Γκύζη.
Η διαδρομή που ξεκινά από την Παναγίτσα του Πύργου, στην άκρη του λιμανιού, και μέσα από τα γραφικά φιδογυριστά δρομάκια οδηγεί στο Κάστρο του Νησιού, από όπου η θέα προς τον οικισμό, το Λιμάνι και το εκκλησάκι της Παναγιάς του Πύργου είναι φυσικά σαγηνευτική.



Ο οικισμός της Γλώσσας, ο δεύτερος μεγαλύτερος του νησιού μετά τη Χώρα, είναι χτισμένος αμφιθεατρικά στην πλαγιά του λόφου, χαρακτηρίζεται για τον παραδοσιακό και αρχοντικό του χαρακτήρα και κρύβει μικρούς θησαυρούς. Μεταξύ αυτών είναι η Παναγία η Ελευθερώτρια, που ήταν τάμα ενός ναυτικού που ναυάγησε στη Μαύρη Θάλασσα, βρήκε την εικόνα της Παναγίας και σώθηκε, καθώς και μία ζωντανή εστία παράδοσης, το εργαστήριο αγγειοπλαστικής.
«Το ψηλό χωριό», κατά τον Παπαδιαμάντη, και «η αμπελοφύτευτος περιοχή», κατά τον Μωραϊτίδη, αποτελείται από στενά σοκάκια, περιποιημένα σπίτια παραδοσιακής αρχιτεκτονικής και πολύχρωμες γωνιές που συνθέτουν τη φυσιογνωμία της, ενώ η γύρω περιοχή παρουσιάζει μεγάλο αρχαιολογικό ενδιαφέρον, λόγω των αρχαίων πύργων και κτισμάτων που έχουν εντοπιστεί. Επίνειο της Γλώσσας είναι το Λουτράκι, το δεύτερο λιμάνι της Σκοπέλου, που έχει χτιστεί πάνω στα ερείπια της αρχαίας Σελινούντας και πήρε το όνομά του από τα ρωμαϊκά λουτρά που λειτούργησαν εκεί.



Ανάμεσα στους γραφικούς, παραδοσιακούς οικισμούς βρίσκονται κρυμμένες σαράντα μικρές εκκλησίες (μερικές είναι χτισμένες τον 16ο και 17ο αιώνα), μεταξύ των οποίων και ο Αϊ Γιάννης στο Καστρί, μια υπέροχη εκκλησία σκαρφαλωμένη στην κορυφή ενός βράχου, η οποία προσεγγίζεται από τα σκαλοπάτια που είναι λαξευμένα στις πλαγιές του βράχου και προσφέρει φανταστική θέα τόσο κατά την ανάβαση όσο και στην κορυφή. Η ομορφιά της άγγιξε ακόμα και τους παραγωγούς του Hollywood που επέλεξαν να γυρίσουν εκεί την ταινία «Mamma Mia», καθιστώντας έτσι το νησί έναν καταξιωμένο τουριστικό προορισμό παγκοσμίως και προσελκύοντας πολλά ζευγάρια που επιθυμούν να πραγματοποιήσουν εκεί τον γάμο τους.
Τα επιβλητικά βυζαντινά μοναστήρια, όπως της Ευαγγελιστρίας και του Τιμίου Προδρόμου, είναι χτισμένα σε ειδυλλιακές τοποθεσίες, με το παλιό μοναστήρι της Ευαγγελίστριας να φημίζεται για τον καθολικό και τον φρουριακό περίβολό της, αλλά και την πανοραμική θέα που προσφέρει προς το Λιμάνι.



Ενδιαφέρουσα είναι η ιστορία που κρύβεται πίσω από το εκκλησάκι στο Δρακοντόσχισμα, καθώς σύμφωνα με τον θρύλο, πριν από 800 περίπου χρόνια υπήρχε ένας δράκος στο νησί που σκότωνε τους κατοίκους με αποτέλεσμα αυτό να ερημώσει. Τότε, ο Άγιος Ρηγίνος, πολιούχος και προστάτης της Σκοπέλου, τον καταδίωξε και ο δράκος, στην προσπάθειά του να σωθεί, έπεσε και σκοτώθηκε στον γκρεμό. Η περιοχή όπου άνοιξε η γη και υποχώρησε το έδαφος ονομάστηκε Δρακοντόσχισμα. Το απόκρημνο φαράγγι βρίσκεται πίσω από ένα εκκλησάκι χτισμένο σχεδόν στην άκρη του γκρεμού, που βρέχεται από τη θάλασσα, ενώ τα απότομα βράχια, τα «κρεμασμένα» στις πλαγιές τους πεύκα και τα τιρκουάζ νερά δημιουργούν ένα τοπίο μοναδικής ομορφιάς.
Οι καταπληκτικές παραλίες με τα καταγάλανα, καθαρά νερά και την απαράμιλλη φυσική ομορφιά που παίρνει την ανάσα είναι διασκορπισμένες σε όλο το νησί, σχηματίζοντας έναν νοητό χάρτη κρυμμένων θησαυρών. Η Μηλιά, ίσως η ωραιότερη παραλία του νησιού με ψιλό, λευκό βότσαλο, τα χαρακτηριστικά βράχια που αναδύονται μέσα από τη θάλασσα και το πευκοδάσος που την περιβάλλει να συμπληρώνει υπέροχα το τοπίο. Tο Λιμνονάρι, που ονομάστηκε έτσι από τα ήρεμα νερά του, το Βελανιό, μία από τις ομορφότερες παραλίες του νησιού, και ο Πάνορμος, με το χοντρό βότσαλο, που χαρίζει μια αξέχαστη εμπειρία το σούρουπο, καθώς το κολύμπι φαντάζει να γίνεται σε ποτάμι με χρυσά νερά, την ώρα που ο ήλιος χάνεται στο βάθος του ορίζοντα.

Οι διακοπές στη Σκόπελο έχουν χρώμα θαλασσί και πράσινο, λόγω των υπέροχων αυτών παραλιών του και τα παρθένα πευκοδάση. Για αυτό και στις 5/7/97 ανακηρύχθηκε επίσημα από τον Διεθνή Οργανισμό Βιοπολιτικής ως το πράσινο και γαλάζιο νησί. Η καταπράσινη Σκόπελος είναι κατάσπαρτη από ελαιώνες, πεύκα, πλατάνια, συκιές, αμυγδαλιές, δαμασκηνιές, καρυδιές και άλλα οπωροφόρα δέντρα, ενώ τρεχούμενα νερά και ρεματιές δίνουν μια ξεχωριστή νότα στο τοπίο.
Ο ταξιδιώτης έχει τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει πολύ όμορφες διαδρομές στην εξοχή και στα δάση του νησιού, τόσο από τη νότια πλευρά όσο και από τη βόρεια, η οποία είναι πιο άγρια, αλλά ίσως και πιο εντυπωσιακή. Ακόμα, ο περιπατητής μπορεί να θαυμάσει τη μοναδική βιοποικιλότητα που υπάρχει στο νησί, ενώ ευχάριστη έκπληξη είναι η συνάντηση με κοπάδια της περίφημης φυλής γίδα Σκοπέλου, μοναδική στην Ελλάδα, με χαρακτηριστικό καφεκόκκινο τρίχωμα.



Η οικογενειακή παράδοση της Σκοπέλου συνεχίζεται στα εργαστήρια του νησιού, όπου μελανόμορφα αγγεία, μικρογραφίες καραβιών βασισμένες σε πραγματικά σχέδια, σφυρήλατα μαχαίρια, λαδοφάναρα, κεντήματα, πιάτα ζωγραφισμένα με το χέρι προσφέρονται για μοναδικά και παραδοσιακά δώρα. Η επίσκεψη στα εργαστήρια αυτά των παραδοσιακών καλλιτεχνών, που δουλεύουν αιώνες τον πηλό, το ξύλο, το γυαλί, το μέταλλο, αποτελούν ξεχωριστή εμπειρία.
Η ιστορία των περίφημων σκοπελίτικων δαμάσκηνων Agen ξεκινά στις αρχές του 20ου αιώνα, όταν ο Γιώργος Βαλσαμάκης, αξιωματικός του πεζικού, έφερε από την γαλλική πόλη Agen το εμβόλιο, για να δημιουργήσει την ομώνυμη ποικιλία, και το σχέδιο για τον κλίβανο, όπου τα δαμάσκηνα ψήνονται μέχρι και στις μέρες μας. Τα τρία είδη που παράγονται είναι τα ξινά, για το φαγητό, τα αυγάτα, για το ομώνυμο γλυκό του κουταλιού, και τα Agen (ξερά δαμάσκηνα), που τρώγονται σκέτα στο φαγητό ή σε γλυκά.



Τέλος, κανείς δεν μπορεί να αποχαιρετήσει τη Σκόπελο χωρίς να έχει δοκιμάσει την παραδοσιακή τυρόπιτά της, η φήμη της οποίας έχει κάνει το γύρο όλης της Ελλάδας. Αυτό το τοπικό έδεσμα φτιάχνεται από τραγανό φύλλο (η μορφή του είναι συνήθως στριφτή) και έχει ως κύριο συστατικό του το ντόπιο κατσικίσιο τυρί.

Πως θα πάτε

ellines.com
Share:

Πέμπτη, 23 Μαΐου 2019

Το ομορφότερο ψαροχώρι της Ελλάδας που «επιπλέει» στο νερό! Βρίσκεται ανάμεσα στο Άκτιο και την Πρέβεζα

Το πλούσιο σε βλάστηση περιβάλλον, οι ιδιαίτερες ψαρόβαρκες (πριάρια), οι κατάφυτες νησίδες, το φυσικό ανάγλυφο της περιοχής και το ήπιο κλίμα δημιουργούν μία ιδιαίτερη αίσθηση όταν κάποιος επισκέπτεται το νησί Κορωνησία που βρίσκεται στον Αμβρακικό κόλπο.

Ένας low budget οικογενειακός προορισμός… σκέτη έκπληξη!

Η επιστήμη της γεωγραφίας χαρακτηρίζει τον Αμβρακικό κλειστό κόλπο καθώς επικοινωνεί με το Ιόνιο Πέλαγος μέσω ενός στενού διαύλου πλάτους μόλις 500 μέτρων, που βρίσκεται ανάμεσα στο Άκτιο και την πόλη της Πρέβεζας. Το καλύτερο σημείο για ν’ αποκτήσει κανείς μια ολοκληρωμένη εικόνα της ιδιαίτερης αυτής περιοχής της Δυτικής Ελλάδας είναι το ψαροχώρι της Κορωνησίας που προσεγγίζεται εύκολα από την πόλη της Άρτας.

Η Κορωνησία είναι ένα χωριό-νησί στον Αμβρακικό κόλπο με 167 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011) και απέχει περίπου 25 χιλιόμετρα από την πόλη της Άρτας. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, η Κορωνησία εντάχθηκε στο Δήμο Αρταίων. Οι κάτοικοι του χωριού έχουν ως κύρια ασχολία την αλιεία και τον τουρισμό.
 Το χωριό εκτείνεται σε ένα μικρό ύψωμα, αγναντεύοντας ολόγυρα την κλειστή θάλασσα και τις αμμονησίδες. Αξιόλογος είναι ο παλιός βυζαντινός ναός του 7ου αι. (ή κατά άλλους μελετητές του 10ου αι.), αφιερωμένος στην Παναγιά. Αν και έχουν γίνει αρκετές δομικές αλλαγές στο πέρασμα των αιώνων, θεωρείται ότι ανήκει στον σπάνιο τύπο του σταυροειδούς ημιεγγεγραμμένου με τρούλο ναού. Επίσης, ο Όσιος Ονούφριος ο εν Κορωνησία μόνασε σε ένα μοναστήρι στο νησί της Κορωνησίας. Δεν υπάρχουν ακριβείς πληροφορίες σχετικά με το θάνατό του. Η μνήμη του τιμάται στις 12 Ιουνίου μαζί με τον Άγιο Ονούφριο της Αιγύπτου και θεωρείται ο προστάτης της Κορωνησίας.

Τον Αύγουστο στην Κορωνησία πραγματοποιούνται σημαντικές πολιτιστικές εκδηλώσεις με έντονο λαογραφικό και θρησκευτικό ενδιαφέρον, όπως είναι το μεγάλο πανηγύρι της Παναγίας και η Γιορτή της Σαρδέλας. Ωστόσο, η καλύτερη εποχή για επίσκεψη στην περιοχή είναι η άνοιξη, καθώς ο, συνήθως, ευχάριστος καιρός ευνοεί τις υπαίθριες δραστηριότητες.
Από την Κορωνησία μπορεί να εξορμίσει κανείς για μια σύντομη περιπέτεια στις λιμνοθάλασσες Ροδιά, Λογαρού και Τσουκαλιό που είναι το κέντρο ενός ξεχωριστού υδροβιότοπου.
Ο καθένας μπορεί ν’ ασχοληθεί με την παρατήρηση πουλιών (Βird watching). Η ενδιαφέρουσα αυτή δραστηριότητα έχει φανατικούς φίλους σε ολόκληρο τον κόσμο. Πολλούς από αυτούς θα τους δείτε στους υγρότοπους του Αμβρακικού να παρακολουθούν τις αποικίες των πουλιών. Ο Αμβρακικός Κόλπος είναι ένα από τα πιο σημαντικά οικοσυστήματα στον χώρο της Μεσογείου. Μάλιστα, εδώ διαχειμάζει περίπου το 1/3 του συνολικού πληθυσμού των υδρόβιων πουλιών της Ελλάδας.
Στη λιμνοθάλασσα Τσουκαλιό φωλιάζουν περίπου 35 ζευγάρια του σπάνιου και απειλούμενου αργυροπελεκάνου. Τα ζεστά, ρηχά νερά είναι το ιδανικό μέρος για αναπαραγωγή πάρα πολλών ειδών της θαλάσσιας πανίδας.
Για περισσότερες πληροφορίες θα πρέπει να επισκεφτείτε το Κέντρο Ερευνας και Πληροφόρησης Σαλαώρας (τηλ. 26810 74772) και το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Κόπραινας (τηλ. 26810 69683, www.ornitho-logiki.gr).
Δείτε ένα καταπράσινο νησί για low budget διακοπές και 20 λόγους να γίνει το αγαπημένο σας!
Γλώσσες, κεφαλόπουλα, λαβράκια, τσιπούρες, χέλια, γαρίδες, σουπιές είναι μερικά μόνο από τα είδη ψαριών που χάρισαν στον Αμβρακικό τον τίτλο της πιο πλούσιας λιμνοθάλασσας της χώρας. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και σήμερα, οι ανθρωπογενείς πιέσεις που δέχεται ο Αμβρακικός είναι έντονες. Βιομηχανικά, κτηνοτροφικά και γεωργικά απόβλητα ρίχνονται ανεξέλεγκτα στην κλειστή θάλασσα. Το πρόβλημα έγινε μεγαλύτερο μετά την κατασκευή των φραγμάτων στον Λούρο και στον Άραχθο, που προκάλεσαν μείωση της εισροής γλυκού νερού και δυσκολία στην ανανέωση των υδάτων. Επιπλέον, τα φυτοφάρμακα έχουν κάνει τεράστια καταστροφή. Ομοίως, σκουπίδια, μπάζα και κάθε λογής στερεά απόβλητα πνίγουν τους καλαμιώνες και τα έλη. Οι ψαράδες στην Κορωνησία, στον Μύτικα και στη Βόνιτσα βλέπουν τις ψαριές τους να μειώνονται συνεχώς και τη θάλασσα να αργοπεθαίνει.
Τελευταία, η θάλασσα κοντά στην Κορωνησία έχει καταστεί πίστα διάφορων θαλάσσιων σπορ όπως το σέρφινγκ κ.ά.
Πηγή: artinews.gr
travelstyle.gr 
Share: